Op Vlieland

David van Dartel (Amsterdam, 1995) komt vaak op Vlieland. Met zijn vrienden reist hij over het eiland, en als hij ergens een mooie plek ziet voor een foto stoppen ze. Vooral vriend Sil heeft een prachtige kop, en is zijn belangrijkste model. 'Daar heb ik geluk mee', zegt Van Dartel.

De foto's zijn een soort visueel dagboek, Van Dartel verwachtte er niet ooit geld mee te verdienen. Maar Addie Vassie van Elliott Halls in Amsterdam zag er iets in. Ze nam het risico het werk van de jonge fotograaf te exposeren en dat legt haar geen windeieren. Van Dartel verkoopt goed, over de hele wereld.

Hij weet dan ook goed gebruik te maken van de momenten waarop het licht op het eiland op z'n mooist is. En heeft geluk met zijn vrienden, die hij in de winter de zee in kan sturen of in harde wind op een pier mag laten poseren. Die intimiteit van vrienden onder elkaar is voelbaar, en geeft soms een erotische lading. Gepaard met de rust en weidsheid van het eiland heeft het geheel iets van een tijdloze romantiek. Een mooie wereld om in te vluchten.

Strandvondst 4

(Dit is het vierde fragment in mijn serie 'Strandvondst')

Zwijgen

Voor haar lopen haar dochter en kleinkinderen. Ze kletsen honderduit over zo’n spelshow op tv, waar ze gisteren naar moest kijken. Beroemde Nederlanders van wie ze nog nooit had gehoord, gaven een vernietigend oordeel over een verlegen jongen, die zich vergreep aan een Top40-nummer. Wat bezielde zo’n kind om zich aan het oordeel van dergelijke types te onderwerpen? Ze begreep het niet.

Nu liep ze door het mulle zand en bekeek het groepje voor haar. Susan deelde chocola uit. ‘Hier, voordat het smelt.’ De jeugd stortte zich gretig op de tractatie. Ritste de verpakking los en liet die zo vallen. ‘Hé!’, dacht ze. Maar ze zei niets.

Dat ze gisteren niet meedeelde in de spelvreugde was haar ook al op scheve gezichten komen te staan. Vooral haar dochter had haar een vernietigende blik toegeworpen. Ze wilde het broze evenwicht niet in gevaar brengen. Het had al veel te lang geduurd voor ze de kleinkinderen weer eens zag.

Vier maanden had ze nauwelijks iets gehoord en toen opeens die uitnodiging om een paar dagen mee te gaan naar zee. Goed, ze was waarschijnlijk gevraagd omdat ze een groot deel van de huur betaalde, maar in elk geval zag ze de kleinkinderen zo weer. Ze waren sinds de vorige keer al weer centimeters gegroeid. Nee, voorlopig hield ze haar mond.

Weekje weg

Wat kan het toch heerlijk zijn om af en toe helemaal weg te zijn van werk en stress. Niets moeten, alleen doen waar je zelf zin in hebt. Honden en camera mee, dan weet je wel wat er op de foto komt. Een hond.

Altijd een dankbaar onderwerp, plus dat er ooit nog eens dat boekje moet komen 'Mijn hondenleven'. En dat al van twee honden, die natuurlijk elk hun eigen boekje verdienen. Om geen scheve gezichten te krijgen.

Maar dat niet alleen. Afgelopen week was ik op Terschelling en daar werd een ideetje geboren voor een nieuwe serie. Binnenkort probeer ik via dit podium iets uit, dus blijf alert. Het gaat om fictie, dus voor mij iets nieuws.