Posts tonen met het label Titeke Postma. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Titeke Postma. Alle posts tonen

5 mei 2026

Ready made

      









Posters zijn er om de aandacht te trekken. Ze zijn gemaakt om op te vallen, door hun schoonheid of brutale uitlatingen. Als je er één ziet, kan alles kloppen. Maar zie je er meer bij elkaar, op wanden waar geplakt mag worden, dan valt het ontwerp soms al minder op. Hangt zo'n poster dan naast een heleboel andere met mooie kleuren en pakkende teksten, dan zie je soms door de bomen het bos niet meer. De woorden verliezen hun betekenis, de kleuren hun sprankeling. Er volgen andere evenementen en andere plakkers, die plaats maken voor nieuwe posters. 

In die beweging ontstaat iets nieuws. Wanneer dat plaatsmaken ruw gebeurt, blijven sporen van eerdere uitingen achter. Niet bedoeld om gelezen te worden. Maar in nieuwe combinaties, die een eigen schoonheid hebben. Een kunstenaar heeft het niet zo bedacht, maar het is de kunst het te zien. Marcel Duchamp zou het anders formuleren, maar voor mij zijn dit ook een soort ready mades.

20 november 2025

Grand Palais revisited

 

 

 

 

 


 

 


Het Grand Palais in Parijs is de afgelopen vier jaar grondig gerenoveerd. Tijdens de Olympische Spelen van 2024 mochten de deuren al een stukje open, waarna afgelopen zomer de grote heropening plaats vond. Voor de sluiting had Paris Photo hier enkele jaren haar residentie, en dit jaar konden wij hier ook weer van de fotografiebeurs genieten. Het zag er piekfijn uit, en het bekijken van foto's van zoveel galeries is in een hoge, lichte ruimte als deze een genot. Veel beter dan het ondergrondse Caroussel de Louvre, waar we desondanks ook jaren de beurs bezochten.

11 december 2016

Nuit en Paris























Geïnspireerd door Feel the Night heb ik in Parijs onlangs een aantal foto's gemaakt. Midden in de stad, waar de nacht niet werkelijk te beleven is, maar waar toch - door bijzondere verlichting - interessante situaties ontstaan. Zoals deze.

Het zette me aan het denken over eerdere foto's die ik 's nachts maakte. Eenmaal thuis heb ik die verzameld. Ik denk dat ik op zoek ga naar meer, want het is intrigerend welke sferen je tegenkomt. Van spook- tot sprookjesachtig. Van ronduit eng tot 'goedkoop'. Juist die verscheidenheid is boeiend.

21 november 2016

Ander werk
























Na alle berichten over exposities en boeken, nu weer een zomaar-foto. Het is november, en dat is doorgaans de maand van Paris Photo. Dit jaar bezochten Titeke Postma en ik weer de Franse hoofdstad om de grote beurs in het Grand Palais te bekijken. We waren dit jaar een beetje teleurgesteld vanwege het vele archiefwerk dat opdook. Alsof de galeriehouders geen nieuwe dingen durfden proberen. Alsof ze - net als de rest van de wereld - de adem even inhielden in afwachting van wat komen gaat.

Buiten Paris Photo om raken we ook altijd geïnspireerd door de stad zelf. En in de loop der jaren hebben we elk zo onze eigen series waaraan we werken als we in Parijs zijn. Titeke richt haar camera vaak op interessante graffiti, rokers (al zijn die wat uit) en bijzondere affiches. Dat laatste ben ik van de weeromstuit ook gaan doen, omdat het leuk is te zoeken in een overdaad aan papierlagen en kleuren naar bijvoorbeeld een soort landschappen. Of gewoonweg een nieuwe (abstracte) compositie. Zoals deze.

En dan zijn er nog meer beelden - al dan niet uit series, al dan niet van mezelf - om te laten zien en bespreken. Maar dat komt in de loop van deze maand.


16 november 2015

Veilig thuis














De spanning trok vanmorgen uit mijn schouders, toen ik me realiseerde dat ik weer gezond en wel thuis in Leeuwarden was.

Afgelopen weekeinde was ik in Parijs, voor Paris Photo. Vrijdagmiddag na aankomst gingen mijn fotovriendin en ik zo snel mogelijk naar deze beurs. Het was er al druk, voor een vrijdag. Ruim vijf uur liepen we rond om zoveel mogelijk in ons op te nemen. Om te zien wat galeries aan fotografisch werk hadden meegenomen, onbekende fotografen ontdekken, nieuw werk van oude bekenden bekijken.

De beurs sloot die avond om acht uur. We hadden al zere voeten, maar omdat we in de buurt waren, wandelden we toch even over de kerstmarkt op de Champs-Elysées. We dronken een glühwein terwijl we bespraken wat we hadden gezien.

Tegen negen uur reisden we met de metro richting ons hotel, aan de Boulevard Beaumarchais. We stapten in Le Marais uit, op zoek naar een restaurant. En toen we daar achter ons voorgerecht zaten, zagen we op televisie wat zich een kilometer of twee verderop afspeelde. Om ons heen zaten anderen te eten, te lachen en te genieten van hun vrijdagavond.

Het werd steeds stiller in de kroeg, toen de ernst van de situatie tot ons doordrong. Mensen geloofden hun ogen niet. Maar de sirenes op de Rue de Rivoli lieten er geen twijfel over bestaan. Dit was erg. Politie, brandweer, ambulances…

We realiseerden ons dat er mensen thuis in Nederland ongerust konden worden. Dus we stuurden een berichtje, om te laten weten dat er met ons niets aan de hand was. De kinderen van mijn vriendin belden. Overstuur, en of ze alsjeblieft heel snel naar het hotel wilde gaan. Ze stelde hen gerust. We zouden geen risico's nemen en meteen bellen als we 'thuis' waren.

Op onze kamer bleven we tot diep in de nacht naar de beelden kijken en naar de reportages luisteren. Gek genoeg voelden we geen angst. Alleen onmacht.

Zaterdag was het stil. Openbare gebouwen bleven dicht, winkeliers durfden nauwelijks open. Ook Paris Photo en Offprint bleven het weekeinde dicht. Wat een strop voor galeriehouders, fotografen en liefhebbers die voor Paris Photo en aanverwante zaken naar Frankrijk waren gekomen. Alleen hier en daar een galerie, en Fotofever in het Carrousel du Louvre konden we bezoeken. Dat gaf ons toch wat te doen, en nog op het gebied van fotografie ook.

Zondag besloten we Place de la République te bezoeken waar al velen hun steun aan de getroffen Parijzenaars hadden betuigd en talrijke televisieploegen verhaal probeerden te halen. Er hing een rare mengeling van verdriet, 'dagje uit', sensatiezucht en saamhorigheid. Onder een stralende zon. Was dit oorlog? Dat het leven doorging, terwijl er om de hoek werd gevochten? Ik vroeg het me af. Vooral toen we in Saint-Germain-des-Prés liepen, waar de zondagse drukte net als anders leek te zijn. Behalve dan dat iedereen bij het horen van een sirene even leek te verstijven.

's Avonds in de trein terug naar Nederland lazen we op Twitter berichten van paniek op het plein, waar we die middag nog hadden gelopen. Iedereen rende alle kanten op. Er zou een dode zijn gevallen…  Loos alarm, bleek even later.

Net als wij hadden veel mensen daar zich geen angst willen laten aanpraten. Ze wilden laten zien dat terreur hen niet klein kreeg. Maar alert waren ze wel, en toch ook bang. Vooral met zovelen bij elkaar. Want zo waren ze een makkelijk doelwit. Geen wonder dat een onverwacht geluid of een kreet een schok veroorzaakte.

Ik was blij dat ik in de trein naar Leeuwarden zat. En dat ik vanmorgen wakker werd in mijn eigen bed.

24 augustus 2015

Street Photography Awards














LensCulture heeft een wedstrijd in straatfotografie. Er zijn honderden inzendingen uit de hele wereld, maar ik wilde niet achterblijven. Het is al mooi om tussen al die toppers te staan en op Facebook te kunnen delen dat ik meedoe. Bovendien krijg je als deelnemer met een serie een review, en daar ben ik wel benieuwd naar.

Uit mijn verzameling Couples heb ik met hulp van Titeke Postma tien foto's gekozen. Ze bleken allemaal uit Parijs te komen. Had waarschijnlijk met de kleuren en de sfeer te maken. Want ik heb ook stellen in Goteborg, Edinburgh en Glasgow, Antwerpen en Karlovy Vary gefotografeerd. Dus deze tien heb ik maar Pairs of Paris genoemd.

Wil je me steunen: deel of 'like' dan mijn inzending.

7 mei 2015

Standpunt



















Het is al weer een half jaar geleden dat ik Kunstmaand Ameland bezocht met Titeke Postma. Als altijd vergezeld van onze camera's.

Nu kwamen we vooral om kunst te kijken, maar af en toe zagen we de kans schoon om ook een plaatje te schieten. Zoals dit. Een raar-maar-waarkiekje. Niets geënsceneerde aan. Ik kon het zo fotograferen, maar het oogt wel gek.

Een kwestie van standpunt, dat blijkt maar weer eens.

1 april 2014

Blije bocht















Denk nou niet, die Gitte komt wel heel vaak in Parijs. Want zo is het nu ook weer niet. Ik beperk het tot één bezoekje per jaar. Een werkbezoek, want ik ga dan naar Paris Photo, bekijk veel foto-exposities en fotoboekenbeurzen en maak zelf veel foto's.

Natuurlijk, in de ogen van sommigen is eens per jaar nog steeds veel. Ik hoorde deze week enthousiaste verhalen van een collega, die voor het eerst sinds 37 jaar weer een keer de Franse hoofdstad had bezocht. Hij was van 'vóór Musée d'Orsay' zelfs. Kijk, dat vind ik nou gek. Zo ver is het niet.

Maar even terug naar de reden waarom je mocht denken dat ik er vaak kom… Dit is weer zo'n Parijse combinatie, waarvan ik er al een paar meer maakte. Willekeurige foto's blijken bij elkaar te passen, vanwege kleur en/of vorm.

Ik begon de serie afgelopen november, tijdens ons (Titeke Postma gaat altijd mee) laatste bezoek aan Parijs. Maar bij het bekijken van foto's van eerdere bezoekjes, kom ik soms nog interessante verbanden en overeenkomsten tegen. Zoals deze, waarbij zowel de kleur als de bocht van arm en leuning elkaar spiegelen. Daar kan ik echt blij van worden.


3 februari 2014

Parijse combinatie 3
















In mijn - nog korte - serie Parijse combinaties een nieuwe aflevering. (vorige afleveringen op 22 november en 10 december 2013). In deze is het vooral de structuur die leidend is, minder de kleur. Altijd weer leuk om te zien waartoe je komt, als je met een andere blik naar je foto's kijkt.

Ik heb ondertussen uit mijn archief nog een aantal beelden opzij gezet, waarmee het misschien mooi combineren is. Het kan zijn dat ik een volgende keer in Parijs - of een andere grote stad - op zoek ga naar een passende partner. Paris Photo laat immers nog wel even op zich wachten.


10 december 2013

Parijse combinatie
















In vervolg op het bericht À la Bogaers presenteer ik jullie hier een tweede Parijse combinatie. Gisteren had ik even tijd. Terwijl ik aan de telefoon op verbinding zat te wachten, bekeek ik nog eens mijn foto's van ons bezoek aan Paris Photo, halverwege november. Ik meende toch meer dan één koppel foto's te hebben geschoten in de geest van Paul Bogaers' 'Upset down'...

De foto links is een grappige. In een etalage stond een grote plant, met daarop gericht een spot die steeds van kleur veranderde. Vooral 's avonds gaf dat een bijzonder effect op de bladeren. De vitrine was vlakbij ons hotel, dus we zijn er in het lange weekeinde dat we in Parijs waren een paar keer langsgelopen.

Op het moment dat ik een muur passeerde met daarop de foto rechts, zag ik er meteen een combinatie in. Temeer omdat zo'n zelfde voorstelling van het stel met paraplu op een ander muurpaneel hing met een roze paraplu. Die had als derde beeld deze combinatie kunnen aanvullen, ware het niet dat van deze de mooiste uitsnede te maken viel.

25 november 2013

Zoals het is...














(foto Franck Gérard)

Het viel ons dit jaar op dat er veel minder collages van foto's waren dan afgelopen jaren op Paris Photo.  Ik vond dat wel jammer, ik houd wel van die verzamelingen waarvan het geheel meer is dan de som der delen. Eigenlijk was 'Projectroom' van Franck Gérard de enige, die we konden vinden.

Gérard richtte een kleine kamer in bij galerie Melanie Rio. Met zwarte wanden, waarop in hij in de een vorm van een ruit steeds allerlei beelden bij elkaar had gehangen, waarvan de onderlinge samenhang niet meteen duidelijk was. Deze foto maakte onderdeel uit van een van de groepen foto's.

Als ik het goed begrijp van zijn website, maken ze deel uit van de serie 'En l'état', wat zoveel betekent 'zoals het is' of 'in de staat'. Sinds 1999 maakte Gérard autonome foto's, soms kleine reeksen, van het dagelijks leven. 'Elk beeld is als een woord waarmee je zinnen en gedichten kunt schrijven, of zelfs verhalen', aldus de fotograaf. 'Het is een bescheiden soort poëtische encyclopedie van mijn zwerftochten in publieke en private sferen.'

Zijn collectie bevat tienduizenden beelden, en hij is ze nog aan het inventariseren...

22 november 2013

À la Bogaers
















Elk jaar als we in Parijs zijn, bedenken we voor onszelf wat we dit keer zullen fotograferen. Ik blijf trouw aan mijn al jarenlang lopende serie 'European couples', maar ik wilde dit keer ook iets nieuws proberen.

Toen Titeke Postma bij het zien van dit blauwe slot zei 'Kijk, dat vind ik nu een leuke foto', bedachten we dat we daar iets mee konden doen. Een tweede beeld zoeken dat met dat eerste een combinatie vormt. In de stijl van Paul Bogaers ('Upset Down').

Bogaers (Tilburg, 1961) speelt veel met associatie en suggestie. Hij is een van de eerste fotografen die zijn eigen beelden combineerde met 'vernacular photography'; snapshots, ansichtkaarten en dergelijke. Met zijn combinaties nodigt hij de kijker als het ware uit nieuwe verbindingen en betekenissen aan beelden toe te kennen.

En het is grappig te merken dat je de wereld om je heen gaat scannen in een zoektocht naar de perfecte blauwe shawl, omdat je denkt dat je daarmee wat kunt. Nu ik ze zo bij elkaar zie, ben ik er wel tevreden over. Veel meer combinaties heb ik nog niet gevonden, maar het begin is er.

24 november 2012

Jessica again















(foto Jessica Backhaus)

In vorige jaren Paris Photo was Jessica Backhaus ons (Titeke en mij) al eerder opgevallen. Ze maakt losse beelden die geen samenhang lijken te vertonen, en toch zit er een verhaal in. Haar nieuwste boek heet 'Once still and forever'. Het was onder meer te koop bij Robert Morat Galerie.

Een verzameling beelden van na een feestje. Gekleurd pakpapier in een plas water, ballonnen aan een kale boom, lege flessen...

Backhaus is een wereldreiziger. Ze werd geboren in Duitsland, studeerde in Parijs, verhuisde naar New York en keerde terug naar Europa (Berlijn) om van daaruit door Polen te reizen. Het boek 'Jesus and the cherries' is het resultaat van in totaal drieënhalf jaar studie van de plaats Netno en zijn inwoners.

'What still remains' heeft een titel die weerklinkt in haar laatste boek. Ze legt vast wat is achtergelaten, wat op verschillende plekken opduikt, en maakt het alledaagse bijzonder. 'One day in November' is een ode aan Gisèle Freund, met wie ze als fotografiestudent bevriend raakte. Freund zou honderd jaar zijn geworden in december 2008 en Backhaus laat in dit boek zien wat ze van Freund heeft geleerd en wat dit voor haar betekent.

Bakhaus' terloopse stijl en gevoel voor kleur spreken me vooral aan. Wat dat betreft vind ik 'I wanted to see the world' een beetje een zijstraat. Hierin allemaal spiegelingen in het water. Ook kleurrijk, maar de vertekening door golfslag gaat snel vervelen. Met 'Once still and forever' is ze weer terug op haar best, naar mijn smaak.


18 november 2012

Chiens de Paris



















Hond of kat? Niet iedereen ziet dat meteen. Maar het gaat hier om een hond. Een Franse hond. Een parichien, heb ik ze gedoopt, de honden in Parijs.

Dit jaar zijn  er een paar foto's van honden aan deze verzameling toegevoegd. Morgen heb ik nog kansen, maar dan is het feest weer voorbij. Dan zit Paris Photo er weer op.

Behalve voor de serie Parichiens, heb ik ook aardig wat nieuwe foto's geschoten voor de serie 'Collected couples'. Op Facebook valt hier meer over te lezen, en binnenkort op dit blog.

1 oktober 2012

Parischiens



















(uit mijn serie Parischiens)

Over anderhalve maand is het weer zover. Dan reis ik met vriendin en fotograaf Titeke Postma naar Parijs voor Paris Photo. Altijd een druk weekeinde vol fotografie. Steevast bezoeken we een dag lang de beurs, soms zelfs een tweede keer om interessant werk beter te bekijken, of om signeersessies bij te wonen. Dit keer willen we zeker de boekpresentatie van Chris Harrison 'I belong Jarrow' niet missen.

Hetzelfde geldt voor Inge Hondebrink, zij en ik kennen Chris van de Noorderlicht masterclass die we in 2010-2011 volgden. Het boek 'I belong Jarrow' hebben we in de drie weekeinden die de masterclass besloeg, zien groeien. Inge zou zelfs in het voorwoord worden genoemd...

Dus reizen we 15 november met drie vrouw sterk richting de Franse hoofdstad. Misschien verzamel ik er dit jaar wel weer een aantal Parijse honden. Of stellen voor mijn serie 'European couples'. Want behalve voor beursbezoek en fotografie van anderen is de stad een heerlijke plek om zelf te fotograferen.


2 september 2012

Geopend











(foto Kees Elzinga)

Met een geslaagde openingsact is gisteren onze expositie 'Poste Restante' geopend, satelliet van fotomanifestatie Noorderlicht. Burgemeester Dick Stellingwerf van Lemsterland koos uit mijn serie 'Jouw verhaal' zes foto's en vertelde erbij waarom.

Hij begon met een foto van een kat, omdat net een van zijn katten was verongelukt en dat deed hem wat. Daarna een foto van de Noorderbegraafplaats, met zonnestralen. Een link met de dood, maar ook met een mooie plek. 'Père Lachaise in Parijs is ook zo'n mooie begraafplaats.' Wat hem bracht naar de koepel van het Grand Palais in Parijs: de architectuur uit die periode en zijn liefde voor architect Eiffel.

Van Eiffel en de smeedijzeren bouwstijl was het voor hem een kleine stap naar een gietijzeren tuinhek, waar het zonlicht mooi doorheen valt. Die tuin deed hem denken aan de gekleurde huizen in Bulgarije, waar hij geregeld komt en waar ook een brug van Eiffel te zien is. In Bulgarije zijn veel huizen gekleurd, als die op de foto die hij als vijfde koos. En tot slot hing hij er een foto van het strand bij, waarin het zand ook bijna een soort bouwwerk vertoont.

Met het voltooien van de serie verklaarde Stellingswerf de expositie voor geopend. Behalve deze serie is ook 'Couples' van mij te zien. Plus werk van Marijke van Ruiten, Titeke Postma, Dolph Kessler, Bas Jongerius, Linus Harms en Josée Algra. Tot en met 7 oktober nog te bekijken bij INART, Nieuwburen 10-12 in Lemmer, elke vr t/m zo, 11-17 uur.

13 augustus 2012

Jouw verhaal




















Wat valt die rode badmuts op in dit verder groenige beeld. Iets voor een reeks met rode accenten? Of heeft deze zwemmer meer met water? Misschien heb je heel andere associaties bij dit beeld. Maakt hij straks deel uit van jouw verhaal?

Tijdens de expositie 'Poste Restante' bij INART in het oude postkantoor van Lemmer kun je zelf je fotoserie samenstellen. Ik selecteerde 162 foto's en exposeer die op een groot magnetisch bord. Kies zelf zes beelden die je bij elkaar vindt passen: qua kleur, qua thema, of omdat ze samen een verhaal vertellen. Laat je fantasie de vrije loop, begin gewoon met één foto en kijk welke andere daar op volgt.

Ik ben benieuwd naar de resultaten. Kom langs in Lemmer, leef je uit en fotografeer je eigen serie voor mij. Deze verzamelde reeksen stel ik dan op een ander moment weer ten toon. Uiteraard laat ik seriemakers weten waar.

'Poste Restante' is een expositie in het kader van de fotomanifestatie Noorderlicht 2012. Het oude postkantoor is een galerie die wordt beheerd door kunstenaarscollectief INART. Aan de expositie doen ook Marijke van Ruiten, Titeke Postma, Dolph Kessler, Bas Jongerius, Linus Harms en Josée Algra mee.

De expositie wordt geopend op zaterdag 1 september om 14 uur. Daarna is hij steeds geopend van vrijdag tot en met zondag van 11 tot 17 uur. Tot en met 7 oktober.

23 februari 2012

Titelstrijd


















Gisteravond bijna voltallig vergaderd met De Friese Camera. Dolph Kessler, Marijke van Ruiten, Linus Harms, Titeke Postma en ondergetekende waren aanwezig. Alleen Bas Jongerius ontbrak.

De energiemeter liep hoog op bij het maken van plannen voor de expositie in Lemmer, tijdens Noorderlicht dit jaar. Galerie INART biedt ons een grote ruimte, dus we kunnen groot uitpakken. Met groot werk, of met meer dan één werk per persoon.

De titel leidde alleen al tot een rijtje van meer dan vijftien suggesties. Daar zullen er nog wel de nodige bij komen, voor we een definitieve keuze maken. En dan hebben we het nog niet over de plannen voor series, verzamelingen of losse foto's.

Van wat er nu aan voorstellen op de voorlopige lijst staat, zal wel het nodige afvallen. Bovendien hebben we nog tijd om nieuw werk te maken. Ik hoop daar in elk geval de nodige energie in te steken. Als we Noorderlicht voor 31 mei maar laten weten wat er in het programmaboekje moet komen te staan. Of bovenstaande foto daarbij zit, valt te bezien.

20 februari 2012

Zelfportret



















Afgelopen zaterdag bezocht ik met Bas Jongerius, Dolph Kessler en Linus Harms de galerie INART in Lemmer. In het voormalig postkantoor mag het kunstenaarscollectief INART exposities en andere culturele activiteiten organiseren, en dat doet de groep met elan. Zaterdag werd een expositie geopend, met didgeridoomuziek en drankjes.

Wij waren er ook om de galerie in ons op te nemen. In september en oktober exposeert De Friese Camera hier, tijdens Noorderlicht. We hebben al de nodige ideeën, en dat leidde ertoe dat ik vandaag mijn archieven heb doorgespit. Wat heb ik nog liggen dat eigenlijk nooit ergens in paste, maar wat ik wel eens tentoon wil stellen?

Genoeg, en ik kwam ook dit zelfportret tegen. Een nichtje van de foto op mijn website. En verder nog veel meer kleurrijke, intrigerende, boeiende en bijzondere beelden die ik nooit kon gebruiken. Ik zoek nu wat bij elkaar past, denk aan een soort mozaïek. Maar eens aan de groep voorleggen, als ook Titeke Postma en Marijke van Ruiten er weer bij zijn.

7 februari 2012

Eindtijd













In 2008 was ik met Titeke Postma in Parijs, voor Paris Photo. Een van de jonge talenten, die was uitverkoren zijn werk te laten zien was Yury Toroptsov. Van oorsprong Russisch, maar inmiddels zowel Engels- als Franstalig en op pad met een jurk van Marilyn Monroe. Hij bezocht grote fans van de actrice en fotografeerde die met de bewuste lichtblauw met wit geblokte jurk. De serie 'Marilyn and I' was afgelopen jaar nog te zien in Le Bon Marche Rive Gauche.

Sinds 2008 krijg ik geregeld nieuwsbrieven van Yury. We hadden in 2009 wat uitgebreider contact, met het doel elkaar opnieuw te treffen in Parijs. Dit slaagde toen niet, maar een jaar later ontmoetten we elkaar opnieuw. Dit keer niet bij Paris Photo maar bij Photo Off. Hij liet daar de serie 'The house of Baba Yaya' zien, over zijn grootmoeder in Rusland.

Deze week kreeg ik weer een nieuwsbrief. Yury heeft weer een boek gemaakt, via Blurb. Het heet Divine retribution en hij haakt hiermee in op het thema '2012, einde der tijden'. Het boek bevat een serie beelden die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben, maar die 'een gevoel van Apocalyps oproepen en de indruk geven dat nachtmerries uitkomen', zo zegt hij zelf.

Ik zal er niet meteen minder van slapen, maar bij het zien van de foto's is de bedoeling wel duidelijk. Ook als je zijn inleiding nog niet hebt gelezen. Ik vind niet alle beelden even geslaagd, maar Yury is op zijn best als hij het sprookjesachtig pad in slaat. En in dit geval heeft het sprookje dus een slecht einde.