Parijse combinatie 3

In mijn - nog korte - serie Parijse combinaties een nieuwe aflevering. (vorige afleveringen op 22 november en 10 december 2013). In deze is het vooral de structuur die leidend is, minder de kleur. Altijd weer leuk om te zien waartoe je komt, als je met een andere blik naar je foto's kijkt.

Ik heb ondertussen uit mijn archief nog een aantal beelden opzij gezet, waarmee het misschien mooi combineren is. Het kan zijn dat ik een volgende keer in Parijs - of een andere grote stad - op zoek ga naar een passende partner. Paris Photo laat immers nog wel even op zich wachten.

Five fingers spread

(foto Cig Harvey)

Als ik kijk naar wat me opvalt in de massa foto's van Paris Photo en de exposities daar omheen, dan gaat mijn voorkeur vaak uit naar 'random' beelden. Bijna willekeurig genomen, maar toch met samenhang. Jessica Backhaus pik ik eruit, net als Manuela Marques een paar jaar geleden.

Ook Cig Harvey lijkt in die categorie te vallen. Harvey hing bij Robert Klein Gallery samen met Jessica Backhaus en het werk van de twee sloot naadloos op elkaar aan. Harvey is alleen meer van de portretten, Backhaus van de voorwerpen met geschiedenis.

Bovenstaande foto komt uit de serie 'Thoughts like five fingers spread'. Hierin zit ook een prachtige foto van Angel, op de rug gezien, in een blauwe zomerjurk met witte stipjes. Eén hand op haar rug en op de vingertoppen van die hand frambozen, als vingerhoedjes.

Bij deze en Harveys andere series ben ik helemaal verliefd op het vierkant formaat. Het is maar goed dat Calumet mijn Hasselblad voor reparatie naar Zweden stuurt. Hopelijk kan ik dan binnenkort ook zelf (weer) eens vierkant schieten.

Jessica again

(foto Jessica Backhaus)

In vorige jaren Paris Photo was Jessica Backhaus ons (Titeke en mij) al eerder opgevallen. Ze maakt losse beelden die geen samenhang lijken te vertonen, en toch zit er een verhaal in. Haar nieuwste boek heet 'Once still and forever'. Het was onder meer te koop bij Robert Morat Galerie.

Een verzameling beelden van na een feestje. Gekleurd pakpapier in een plas water, ballonnen aan een kale boom, lege flessen...

Backhaus is een wereldreiziger. Ze werd geboren in Duitsland, studeerde in Parijs, verhuisde naar New York en keerde terug naar Europa (Berlijn) om van daaruit door Polen te reizen. Het boek 'Jesus and the cherries' is het resultaat van in totaal drieënhalf jaar studie van de plaats Netno en zijn inwoners.

'What still remains' heeft een titel die weerklinkt in haar laatste boek. Ze legt vast wat is achtergelaten, wat op verschillende plekken opduikt, en maakt het alledaagse bijzonder. 'One day in November' is een ode aan Gisèle Freund, met wie ze als fotografiestudent bevriend raakte. Freund zou honderd jaar zijn geworden in december 2008 en Backhaus laat in dit boek zien wat ze van Freund heeft geleerd en wat dit voor haar betekent.

Bakhaus' terloopse stijl en gevoel voor kleur spreken me vooral aan. Wat dat betreft vind ik 'I wanted to see the world' een beetje een zijstraat. Hierin allemaal spiegelingen in het water. Ook kleurrijk, maar de vertekening door golfslag gaat snel vervelen. Met 'Once still and forever' is ze weer terug op haar best, naar mijn smaak.

Chiens de Paris

Hond of kat? Niet iedereen ziet dat meteen. Maar het gaat hier om een hond. Een Franse hond. Een parichien, heb ik ze gedoopt, de honden in Parijs.

Dit jaar zijn  er een paar foto's van honden aan deze verzameling toegevoegd. Morgen heb ik nog kansen, maar dan is het feest weer voorbij. Dan zit Paris Photo er weer op.

Behalve voor de serie Parichiens, heb ik ook aardig wat nieuwe foto's geschoten voor de serie 'Collected couples'. Op Facebook valt hier meer over te lezen, en binnenkort op dit blog.

Roze tasje

Donderdag is het weer zover, dan ga ik naar Paris Photo met Titeke Postma. Elk jaar weer een feest om heel veel foto's te bekijken, geïnspireerd te raken en zelf veel te fotograferen. Deze foto is van twee jaar geleden. Vooral het roze tasje intrigeert. Of niet soms...

In september exposeerde ik deze foto als onderdeel van de serie 'Jouw verhaal' bij INART in Lemmer. Opdracht bij deze collectie van 162 beelden is een serie van zes te kiezen, die een eigen verhaal vertellen. De deelnemer aan dit 'spel' mag zijn eigen criteria hanteren voor zijn of haar keuze: vorm, kleur, associatief of puur op onderwerp...

Fotograaf Corné Sparidaens - die net als exposanten Bas Jongerius en Dolph Kessler in 2011-2012 deelnam aan Noorderlicht-masterclass - koos deze foto als eerste omdat het roze tasje hem fascineerde. Hij besloot een serie bij elkaar te zoeken met een roze thema en kwam tot een rijtje van vijf. Hij gaf het op, hoewel het had moeten kunnen, een serie van zes met een roze draad.

Nu komt hij mogelijk nooit in het boekje dat ik hoop te maken van de series die ik inmiddels wel heb verzameld.

Iconisch

Doet deze vrouw je ook ergens aan denken? Toen ik haar zag rennen, vorig jaar in Parijs, drukte ik spontaan af. Een voorbeeld van hoe een bekend beeld je blik leidt. Dat ze een Aziatische is, speelt daarbij natuurlijk een belangrijke rol.

Komende maand ga ik weer naar Parijs voor Paris Photo. Misschien ga ik dan wel op zoek naar beelden die iconisch zijn. Niet per se voor de stad, want dat is bij deze foto ook niet het geval. Het is waarschijnlijk lastiger om juist soortgelijke beelden te vinden daar waar ze zich oorspronkelijk niet afspelen. Maar dat maakt zo'n zoektocht juist interessant.

Zeven minuten

(foto Simon Roberts)

Een jaar of wat geleden zag ik zijn werk op Paris Photo. Dit jaar hangt hij in de hoofdexpositie van Noorderlicht 'Terra Cognita'. De Engelse fotograaf Simon Roberts maakt naam.

Roberts was maandagavond een van de gasten in De Donkere Kamer #12 (#DDK12). Hij studeerde 'human geography', wat zijn beeldtaal sterk beïnvloedt. In zijn foto's is het landschap niet het hoofdonderwerp, maar het speelt wel een belangrijke rol.

Zijn eerste boek heette 'Motherland' en gaat over de Sovjet-Unie. 'De USSR stortte in. We zagen destijds alleen maar foto's van afbraak, teloorgang. Ik wilde een andere kant van het land laten zien.'

Zijn tweede boek - 'We English' - gaat over Britten en hoe zij recreëren. Op de Engelse stranden, in de bergen van Yorkshire of op een golfbaan tegen de achtergrond van een elektriciteitscentrale. Steeds van afstand gefotografeerd, zonder hiërarchie in de geportretteerden.

Op dezelfde manier pakte Roberts 'The election project' aan. Je ziet David Cameron voetballen met een paar jochies op een vrijwel lege heuvel, terwijl tientallen fotografen dit 'spontane' tafereel vastleggen. Of politiemensen een stembureau bewaken door publiek op afstand te houden, omdat Nick Clegg daar zijn stem uitbrengt.

Bij elke Britse verkiezingen kiest de overheid een 'election artist'. Dit keer werd fotografie de kunstvorm en kreeg Roberts de opdracht. Hij was een jaar bezig met zijn voorbereidingen, een jaar met fotograferen en een jaar met de nabewerking, onder meer in de vorm van een boek.

In De Donkere Kamer liet hij voorbeelden zien van zijn aanpak, hij werkt met een Japanse ebbenhouten ('ruikt lekker onder het doek') platencamera vanaf het dak van zijn 'motorhome'. 'Ik reisde rond met mijn zwangere vrouw en peuter van twee. Soms stond ik bovenop en wiebelde de hele auto', vertelde hij. Zijn hoge positie geeft Roberts een neutrale positie achter de gewone fotografen. Hij kondigde zijn komst altijd aan, zodat ze niet dachten dat 'some nutcase' iets geks probeerde.

Zijn ouderwetse camera werkt niet bedreigend, merkte hij. 'Mensen denken vaak dat ik amateur ben, dat ik die camera als hobby heb.' De trage manier van werken is niet alleen een  voordeel van de platencamera, maar tegelijk een nadeel. 'Op een gegeven moment leek het alsof er steeds iets belangrijks gebeurde als ik net mijn camera had opgeruimd. Toen heb ik de 'seven minutes rule' ingevoerd: als ik denk dat ik klaar ben, wacht ik nog zeven minuten met opruimen.' Maar ja, ook dan slaat de twijfel toe. 'Dan denk je, zal ik nog zeven minuten wachten?'

Two dogs

(foto Graeme Williams)

Deze foto is uit de serie 'Two dogs' van de Zuid-Afrikaanse fotograaf Graeme Williams. Hij sierde als een soort logo de flyers van Photo Off, de alternatieve fotobeurs die tegelijk met Paris Photo werd gehouden. Ik vond de flyer deze week terug en wilde er toch nog even aandacht aan besteden. De zwartwit serie telt 24 foto's, waarop steeds twee honden dolle pret met elkaar hebben. Dit beeld springt er nog het meest uit: beide dieren zijn net los van elkaar, los van de grond en je ziet hun complete schaduwen in het zand.

Williams trof de honden op het strand van Pringle Bay, een uur rijden van Kaapstad. Elke morgen renden ze over de duinen naar de zee, waar ze zich de rest van de dag samen vermaakten. De serie levert Williams de meeste 'fine prints' verkoop op, vertelt hij op zijn site. En dat - bekent hij - terwijl de foto's hem 'zonder twijfel de minste tijd en zeker de minste moeite kostten' van zijn hele oeuvre.

Shismaref verdrinkt

(foto Dana Lixenberg)

Shismaref in het verre noordwesten van Alaska ligt op een eiland dat door de stijgende zeespiegel overspoeld dreigt te raken. Er zijn al huizen door het water opgeslokt en de Inupiaq gemeenschap moet kiezen waar ze haar toevlucht zoekt. Ze zijn te beschouwen als de eerste klimaatvluchtelingen.

Shismaref is drooggelegd, de zeshonderd bewoners vrezen te prooi te vallen aan alcohol en andere verslavingen bij verhuizing naar het vasteland. Ze willen graag hun cultuur bewaren en dat zou het beste kunnen als ze een nieuwe gemeenschap mogen opbouwen, maar dat is de duurste optie.

Regisseur Jan Louter las in 2005 in een Franse krant over het verdwijnen van het eiland. Hij besloot dat dit drama niet onopgemerkt mocht blijven en maakte de documentaire 'The last days of Shismaref'. Hij bood fotograaf Dana Lixenberg de kans een aantal keren mee te gaan en de gemeenschap te fotograferen. Op de website komen foto's, documentaire, informatie en het laatste nieuws samen.

Dana was afgelopen maand in Parijs bij Photo Off, de boekenbeurs. Ze signeerde haar boek, dat ik nu lees. Hoewel ze voornamelijk portretten maakte, valt uit haar foto's meer op te maken over het isolement van deze groep Eskimo's, hun cultuur en het landschap. Een bijzonder project, dat tot voorbeeld strekt.