Five fingers spread

(foto Cig Harvey)

Als ik kijk naar wat me opvalt in de massa foto's van Paris Photo en de exposities daar omheen, dan gaat mijn voorkeur vaak uit naar 'random' beelden. Bijna willekeurig genomen, maar toch met samenhang. Jessica Backhaus pik ik eruit, net als Manuela Marques een paar jaar geleden.

Ook Cig Harvey lijkt in die categorie te vallen. Harvey hing bij Robert Klein Gallery samen met Jessica Backhaus en het werk van de twee sloot naadloos op elkaar aan. Harvey is alleen meer van de portretten, Backhaus van de voorwerpen met geschiedenis.

Bovenstaande foto komt uit de serie 'Thoughts like five fingers spread'. Hierin zit ook een prachtige foto van Angel, op de rug gezien, in een blauwe zomerjurk met witte stipjes. Eén hand op haar rug en op de vingertoppen van die hand frambozen, als vingerhoedjes.

Bij deze en Harveys andere series ben ik helemaal verliefd op het vierkant formaat. Het is maar goed dat Calumet mijn Hasselblad voor reparatie naar Zweden stuurt. Hopelijk kan ik dan binnenkort ook zelf (weer) eens vierkant schieten.

Jessica again

(foto Jessica Backhaus)

In vorige jaren Paris Photo was Jessica Backhaus ons (Titeke en mij) al eerder opgevallen. Ze maakt losse beelden die geen samenhang lijken te vertonen, en toch zit er een verhaal in. Haar nieuwste boek heet 'Once still and forever'. Het was onder meer te koop bij Robert Morat Galerie.

Een verzameling beelden van na een feestje. Gekleurd pakpapier in een plas water, ballonnen aan een kale boom, lege flessen...

Backhaus is een wereldreiziger. Ze werd geboren in Duitsland, studeerde in Parijs, verhuisde naar New York en keerde terug naar Europa (Berlijn) om van daaruit door Polen te reizen. Het boek 'Jesus and the cherries' is het resultaat van in totaal drieënhalf jaar studie van de plaats Netno en zijn inwoners.

'What still remains' heeft een titel die weerklinkt in haar laatste boek. Ze legt vast wat is achtergelaten, wat op verschillende plekken opduikt, en maakt het alledaagse bijzonder. 'One day in November' is een ode aan Gisèle Freund, met wie ze als fotografiestudent bevriend raakte. Freund zou honderd jaar zijn geworden in december 2008 en Backhaus laat in dit boek zien wat ze van Freund heeft geleerd en wat dit voor haar betekent.

Bakhaus' terloopse stijl en gevoel voor kleur spreken me vooral aan. Wat dat betreft vind ik 'I wanted to see the world' een beetje een zijstraat. Hierin allemaal spiegelingen in het water. Ook kleurrijk, maar de vertekening door golfslag gaat snel vervelen. Met 'Once still and forever' is ze weer terug op haar best, naar mijn smaak.