Roze tasje

Donderdag is het weer zover, dan ga ik naar Paris Photo met Titeke Postma. Elk jaar weer een feest om heel veel foto's te bekijken, geïnspireerd te raken en zelf veel te fotograferen. Deze foto is van twee jaar geleden. Vooral het roze tasje intrigeert. Of niet soms...

In september exposeerde ik deze foto als onderdeel van de serie 'Jouw verhaal' bij INART in Lemmer. Opdracht bij deze collectie van 162 beelden is een serie van zes te kiezen, die een eigen verhaal vertellen. De deelnemer aan dit 'spel' mag zijn eigen criteria hanteren voor zijn of haar keuze: vorm, kleur, associatief of puur op onderwerp...

Fotograaf Corné Sparidaens - die net als exposanten Bas Jongerius en Dolph Kessler in 2011-2012 deelnam aan Noorderlicht-masterclass - koos deze foto als eerste omdat het roze tasje hem fascineerde. Hij besloot een serie bij elkaar te zoeken met een roze thema en kwam tot een rijtje van vijf. Hij gaf het op, hoewel het had moeten kunnen, een serie van zes met een roze draad.

Nu komt hij mogelijk nooit in het boekje dat ik hoop te maken van de series die ik inmiddels wel heb verzameld.

Heroin

(foto Antoinette de Jong)

Fotograaf Robert Knoth en zijn vrouw - journaliste Antoinette de Jong - werken aan een soort 'magnum opus' over het spoor van de heroïne. Van Afghanistan volgen ze teelt van papavers, de handel door het Midden-Oosten, Oost-Europa en de gevolgen van het drugsgebruik. Zo mooi als de papavers bloeien, zo lelijk eindigt dit verhaal.

Oorlog, armoede, hiv-besmetting, ziekte en dood. Heroïne brengt weinig goeds. Twintig jaar werkt Knoth als fotojournalist en veel ellende maakte hij van dichtbij mee. Toen hij een aantal jaren geleden begon aan zijn 'Poppy - Trails of afghan heroin' vielen verschillende puzzelstukjes op hun plek.

Eerder versloeg hij de oorlog in Kosovo, op de Balkan en drugsproblemen in Londen. Overal speelde heroïne een rol, al dan niet op de achtergrond. Hij bekeek zijn eigen materiaal nog eens met andere ogen en maakte een nieuwe keuze aan beelden. Tijdens de masterclass bij Noorderlicht (28 januari) liet hij een dummy zien van zijn boek in wording.

Enkele cursisten merkten op dat de foto's niet met dit doel zijn gemaakt en vroegen zich af of Knoth ze nu wel voor dit doel mocht gebruiken. Een interessante discussie. Maar als de conflicten of gebeurtenissen aantoonbaar met heroïne te maken hebben, lijkt het me geen probleem. Zo lang de begeleidende teksten maar niets aan duidelijkheid te wensen overlaten.

Pittig

Poeh, het was weer een pittig weekeinde, dit tweede deel van de Noorderlicht masterclass onder leiding van Lars Boering en Marc Prüst (voor deel 1, zie hier). Met sprekers, pitches, overleg, portfoliobesprekingen, teleurstellingen, complimenten en inspiratie. Grote voordeel was dat we elkaar inmiddels wat kennen en voorstelrondjes en 'voorzichtig benaderen' konden overslaan.

Hoogleraar Marcel Broersma liet zijn licht schijnen over de stand van zaken in de journalistiek. Opvallend punt in zijn betoog was dat UGC (user-generated content) in de geschreven pers vooral bestaat uit foto's van incidenten, ongelukken en rampen (waar ze altijd eerder bij zijn dan een fotograaf die wordt gestuurd), en zonsondergangen. Voor het echt goede verhaal moeten ze 'ons' hebben!

Want wie twintig jaar met eenzelfde verhaal bezig is, weet natuurlijk meer en kan dat ook in zijn verhaal leggen. Voorbeeld hiervan is Robert Knoth, die met de 'trail of heroine' het spoor van de heroïne volgt, van Afghanistan tot de gebruiker. Materiaal wat hij vroeger schoot tijdens de oorlog in Kosovo bijvoorbeeld, blijkt te passen in dat grote verhaal.

De meest inspirerende van de drie sprekers was deze keer Magdalene Herrara (op foto rechts) van GEO France. Ze liet ons zien hoe we een pitch opstellen en presenteren en besprak enkele portfolios met ons. Heel leerzaam, maar vooral plezierig omdat ze zo duidelijk gelooft in het goede fotojournalistieke verhaal en daar ook geld voor over heeft.

Er bovenop

(Inge Hondebrink en Francis Hodgson)

Letterlijk en figuurlijk heeft Francis Hodgson ons met de neus op de feiten gedrukt. Tijdens de masterclass van Noorderlicht (deel I, 9 t/m 12 sept 2010) dook hij met een loep op prints om te zien of de printer zijn werk goed had gedaan. Hij hield ons voor dat we als fotograaf verantwoordelijk zijn voor alle facetten van onze fotografie. Van de voorbereidende werkzaamheden als het verzamelen van kennis tot het samenstellen van een serie. Van alle elementen in het beeld tot het bestuderen van een tijdschrift waarin je het werk wilt publiceren.

Streng doch rechtvaardig bekeek hij een aantal portfolio's van enkele van de dertien deelnemers. Ik hoorde bij de gelukkigen en legde hem mijn serie 'De stad, het werk en de burgemeester' voor. Hij viel over de manier waarop sommige foto's op naast elkaar liggende pagina's net niet lijnden en over enkele te kleine beelden. 'Als je ze kleiner hebt gemaakt, waren ze kennelijk minder belangrijk. Dus dan liever minder foto's van meer belang of meer pagina's zodat je ze allemaal goed kan bekijken.'

Als adviezen had hij beter te letten op belichting (op plaatsen waren foto's overbelicht en dat leidt af) en me niets aan te trekken van de chronologische volgorde. 'Dit is een fotoboek, geen jaarverslag.' Hij oordeelde dat hij er veel van opstak over het democratisch proces in Nederland. Dat een burgemeester ook maar een gewoon mens is die de dag door moet komen en dat ik goed had laten zien 'dat dit soms best saai is'.

Hoewel het boek me 'in de steek liet', vond hij het 'very interesting'. 'Very nice and not at all dull. I like it very well.' Jippie.


















Nog steeds te koop voor €10.