Zweeds stel

Dit Zweedse stel was een treffer, afgelopen weekeinde in Göteborg. Ik was er voor een reünie van de Noorderlicht masterclass 2010. Joakim Roos had ons uitgenodigd, op instigatie van Tatu Lertola die helaas zelf moest afzeggen.

Met zes collega's (Jeroen Toirkens, Gerhard van Roon, Joakim Roos, Inge Hondebrink, Ineke Key en Chris Harrison) kun je echter ook nog ruimschoots van gedachten wisselen. Zaterdag troffen we elkaar in Galleri Roos, waar Joakim voor ons een uitgebreide lunch serveerde nadat we elkaar op de hoogte hadden gebracht van de ontwikkelingen sinds mei vorig jaar.

's Middags trokken we even naar buiten voor een frisse neus en een blik op de stad. Daar liep ik dit stel tegen het lijf, een mooie aanvulling op mijn steeds groeiende serie 'European couples'. Vier van ons lieten hun werk zien, waarna we tot in de late uurtjes praatten over fotografie, fotofilms en het leven in het algemeen.

Zondag was het weer zo mooi, dat we niet wilden beginnen met binnen zitten. We trokken er op uit, om in de namiddag het werk te bespreken van de drie collega's die nog niet aan bod waren geweest. Plus de foto's die we die dag maakten. Een album met een (Zweedse) foto per persoon is te bekijken op Facebook.

Laatste week

(foto Marrigje de Maar)

Fotomanifestatie Noorderlicht duurt nog een week, tot 31 oktober. Gisteren heb ik een reisje gemaakt door het 'buitengebied', langs galeries in Gorredijk en Beetsterzwaag en museum Belvédère in Oranjewoud. Een vruchtbaar reisje, al was het niet alles fotografie wat de klok sloeg.

Volgens het programmaboekje zou Galerie Hoogenbosch in Gorredijk nog tot 31 oktober interieurfoto's van Frederique Masselink laten zien. Helaas was dat niet meer het geval. Er was net een nieuwe expositie geopend met werk van Piet Moerman uit Kortrijk en Donnie Gerhardus uit Doesburg. Moerman schildert voornamelijk de Belgische kust, dik opgebracht met veel plastiek. Gerhardus brengt verf en kit in laagjes op, waardoor een doorzichtige, glasachtige laag ontstaat. De kleurrijke taferelen krijgen hierdoor een derde dimensie. De toeschouwer lijkt taferelen van supermarkt of galerie door een matglas te zien.

In Kunstruimte Wagemans was nog een selectie te zien van interieurs die Marrigje de Maar in 2005 in China fotografeerde. Hoewel er op haar foto's geen mensen staan, hebben de ruimtes toch een persoonlijkheid. Bonte verzamelingen doeken, kleden, potten en pannen, kleding en andere voorwerpen geven de kijker stof tot nadenken. Dat de foto's tussen andere kunst hingen, werkte soms wat rommelig maar dat paste wel bij de inhoud. Raadselachtig was het feit dat een foto in een lijst met glas hing, terwijl de andere allemaal zonder bescherming in baklijsten werden getoond.


















(foto Linus Harms)

Tot slot de kunstenaarssportretten van Linus Harms in museum Belvédère. Ik liep naar binnen tegelijk met de maker, die gasten zijn werk wilde tonen. Ook toevallig. In eerste instantie mocht Harms een eigen kabinet in het museum vullen, maar deze week waren zijn portretten verhuist naar een wand in het restaurant. Harms maakte de foto's voor het blad MB, dat het museum uitgeeft. Een vierkant formaat, waarvoor hij kleinbeeld digitale beelden bijsneed, vertelde hij. Dat digitale was vooral op de wat overbelichte plekken te herkennen. Maar qua diversiteit al een aardige serie.

Bescheiden

In alle hectiek van de afgelopen weken had ik weinig aandacht besteed aan het promoten van mijn eigen expositie in croissanterie Vittorio. Ja, ik verspreidde posters bij alle hoofd- en satellietlocaties van Noorderlicht om de openingstijden onder de aandacht te brengen: ma t/m zo, 10-18 uur. Dus ook op zondag! En ik vroeg Kees een persbericht rond te sturen. Maar ik nodigde slechts enkele mensen uit en dan alleen in het voorbij gaan. Dit leidde tot een bescheiden opkomst vanmiddag.

Maar de mensen die kwamen, hebben mijn werk goed bekeken. Ze waren lovend, waar ze dat niet hoefden te zijn. 'Door deze uitsnede zie je meer, je duikt meer in het beeld', vond Joop Gutman van mijn brede landschappen. Hij moest even wennen aan de combinatie van twee foto's in één print, maar kon die na verloop van tijd toch wel waarderen. Piet Dijkstra prees mijn oog voor de essentie van de omgeving en verpakte dat als volgt: 'Ik had ze zelf gemaakt kunnen hebben.'

Margriet de Haan en dochter Tamara vielen voor de foto's van het strand, die hen aan Margriets geboortegrond Terschelling deden denken. Laat ze nu ook op dat eiland gemaakt zijn. Een medewerkster van Vittorio vond vooral de donkerder, Schotse combinaties aansprekend. Nou moet ik door die complimenten niet te verlegen worden, want dan durf ik de volgende keer weer geen reclame voor mezelf te maken...

Nou, even dan: !andschap is te zien alle dagen van de week tussen 10 en 18 uur. Noorderlichtbezoekers krijgen korting op koffie/thee met apfelstrudel (met vanillesaus en roomijs). Kom je niet voor de foto's, dan toch voor een lekker broodje.

Vraagteken

(foto Arend Loerts)

Waarom kon directrice Germa van Heerbeek van de Kunstuitleen geen Friese fotografen vinden om te exposeren tijdens Noorderlicht? Wat is er mis met deze foto van Arend Loerts, die ik had voorgedragen? Prachtig licht, een weinig aanstootgevend onderwerp... En zo heeft hij nog enkele solo-onderwerpen met minimaal licht een mysterieus karakter meegegeven: een bol knoflook, een artisjok, een vijg.

De textuur van de voorwerpen komt heel mooi tot z'n recht. De zachte, neutrale tinten passen in een modern interieur. De grote afdrukken en dito zwarte lijsten maken het af.

Arend doet met zijn eigen galerie/werkplaats mee als satellietlocatie tijdens Noorderlicht, maar hij is wat lastig te vinden. In de Kunstuitleen zou hij meer aandacht hebben gekregen. En die verdient hij.

Precisiewerkje

Akiko Ikeda doet het heel precies en dat maakt haar werk zo bijzonder (boekje Their site, your sight). Ze snijdt delen uit foto's, maar laat ze met de voet vast zitten in het tijdschrift waar ze uit komen. Door ze rechtop te zetten en opnieuw te fotograferen met een andere achtergrond, lijkt het of personen tot leven komen, dieren weglopen bij de tekst en of gebouwen niet van papier maar driedimensionaal zijn. Uit een poppenhuis.

Tijdens een workshop die ik zal geven in Natuurmuseum Fryslân - in het kader van de expositie Buitenbeentjes - ga ik met kinderen dezelfde techniek toepassen. Ik ben benieuwd of we een olifant vinden die aan kindervoetjes snuffelt. Of een surfer die voortraast over de koffietafel. Dit voorbeeld vond ik in elk geval al grappig, en dat voor vijf minuten zoekwerk in een IKEA-gids. Niet eens het meest geschikte tijdschrift, want het papier is wat aan de dunne kant. Reisgidsen, glossy's, die moeten we hebben...

Achterstand

(foto Lucien Meye)

Jongens, wat is het lang geleden dat ik een bericht heb toegevoegd aan dit blog! Vakantie en drukte voor Noorderlicht hebben daar van alles mee te maken. Ik had me nog voorgenomen vanuit Schotland berichtjes toe te voegen, maar omdat we niet de beschikking hadden over internet en daarvoor naar een café moesten, bleef er van dat voornemen weinig over. Dat ga ik deze week snel goed maken. Te beginnen bij het volgende commentaar op de tentoonstelling van Het Blauwe Uur, een collectief van autonomie fotografen, merendeels afgestudeerd aan de Fotoacademie Amsterdam. De leden exposeren in Tresoar te Leeuwarden, satellietlocatie van Noorderlicht.

Tresoar heeft een mooie expositieruimte, die volledig is benut door de groep. Ook de gang, de entree en de diverse ruimtes in de leeszaal hangen vol foto's. Soms zijn series van fotografen met elkaar gemengd en hangt er hier eens één, en daar nog een andere uit dezelfde serie. Maar dit is niet consequent toegepast, sommige groepjes foto's zijn bij elkaar gebleven zoals 'Tartan holiday' van Mike Harris. In dit laatste werk herkende ik veel van mijn zojuist genoten vakantie in Schotland, wat het even leuk maakte ernaar te kijken.

Persoonlijk vind ik die splitsing van series niet bevorderlijk voor de rust in een expositie. Bovendien belemmert het de mogelijkheid om foto's onderling te vergelijken en te zien of een serie consistent is opgebouwd. Niet doen, zou ik zeggen. Daar komt bij dat het niveau van fotografie heel uiteenlopend is en dat maakt het hier en daar moeilijk er een mooi geheel van te maken. Zeker als de ene print met punaises in de expositiewand is geprikt, en andere juist een bijzondere techniek op metaal heeft gebruikt.

Uiteraard valt niet te verwachten dat autonome fotografen werk maken dat op elkaar lijkt, en dus spreekt het ene meer aan dan het andere. Zo wandel je van intieme naaktportretten van vrouwen op middelbare leeftijd, gemaakt door Quintalle Nix tot 'spelletjes' met gekleurd licht in beweging van Petra van Velzen. De op dit blog al eerder vermelde Rianne van Duijnhoven 'bevalt' me omdat haar modefotografie de documentaire fotografie dicht benadert. En de mysterieuze beelden van Lucien Meye nemen je mee in zijn geheugen, naar al dan niet waar gebeurde herinneringen.

Daklozenkrant 2

(foto Marijke van Ruiten)

Het wordt spannend. Vormgever Jelle Post heeft mijn materiaal nu in bezit, bedoeld voor de 'daklozenkrant' die Marijke van Ruiten en ik maken. Marijke heeft haar beelden geschoten, maar is nog niet uitgekeken op de Terp. De komende weken gaat het erom spannen... Of we nog sponsors vinden, of alles op tijd klaar zal zijn en allereerst of Jelle met iets moois komt.

Gisteravond hadden we werkoverleg in Veenwouden. Hoe willen we onze foto's presenteren? Geen praatje bij een plaatje, maar mensen aan het kijken zetten. Hoe willen we onze krant promoten? Niet uitdelen op de Nieuwestad met een bekende Leeuwarder, maar bij verschillende specifieke doelgroepen op het bureau leggen. Bij kamerleden misschien, als het regeerakkoord bekend is. In elk geval proberen we de media te interesseren, die zondag 5 september voor de opening van Noorderlicht in de stad zijn.

Marijke stelde voor om gesigneerde exemplaren met extra print te verkopen om nog wat extra geld te verdienen. Goed plan, alleen moeten we dan bedenken hoe en waar. Internet is geduldig, dus het zal waarschijnlijk via die route gaan. Verder kwamen we er niet helemaal uit of ze nu wel of niet de foto's moet gebruiken die ze gemaakt heeft door de zoeker van haar middenformaat camera. Je ziet er het scherpstelrondje en het raster op. Dat kan afleiden, afstand scheppen en de kijker het gevoel geven naar 'aapjes te kijken'. Aan de andere kant laat het de rol van de fotograaf zien, en zet het aan tot nadenken.

All will be revealed soon.