Redmond

Redmond O'Hanlon reist door Nederland. Niet voor een televisieserie over de evolutietheorie, maar om het boek 'Darwin, Wallace en de anderen' van Alexander Reeuwijk te promoten. Reeuwijk is een reisschrijver, die net als O'Hanlon, een grote interesse heeft voor de onderzoekers van de negentiende eeuw. Met liefde duikt hij in de bibliotheken van grote instituten en voor dit boek doken ze samen in die van Artis.

In Natuurmuseum Fryslân interviewde Reeuwijk de Britse schrijver (bekend van 'Trawler' 'Into the heart of Borneo' en 'Congo'). Iets wat hij voor zijn boek ook deed. Hierin draagt O'Hanlon zijn kleurrijke anekdotes bij, en uiteraard zijn wetenschappelijke kennis van (evolutie)schrijvers uit de negentiende eeuw. Zelf geen bioloog, weet hij ook aardig wat verhalen te vertellen over bijzonder dieren. 'En ziektes. Ik ben nu eenmaal gek op ziektes.'

Mogelijk keert O'Hanlon in juni terug in Friesland. De zaal - met vierhonderd zitplaatsen - was nu compleet uitverkocht en met nog eens vierhonderd belangstellenden op de wachtlijst, kan voor een tweede bezoek hetzelfde gelden.

Resultaat

Haaien in een glas water, een slokje zeepaardenthee of een kanarie die tenenkaas eet. Allemaal resultaten van de workshop 'Fotograferen met een schaar', die ik zondag gaf in het Natuurmuseum Fryslân. Ze staan allemaal op de website van het museum en prints van de foto's hangen nu op de grote molshoop in de expositie 'Buitenbeentjes'.

Het weer leek tegen ons te werken, zondag. De zon scheen, het was zomers warm en er liep een opzienbarende Maria-processie door de stad. Maar toch waren er steeds kinderen die het leuk vonden om met een schaartje de stapel tijdschriften aan te vallen die we hadden verzameld. Het liep mooi door.

Liselotte en Merel kozen de haai en een vis. Laura wilde haar zeepaardje onderdompelen in een glas water, wat een komisch beeld gaf. Sebastiaan verscheen met een paar slapende puppy's en zijn zusje Lisanne koos een paard. Ook Rozemarijn vond een paard, maar zette dat op een kast zodat het net leek of hij er niet af durfde te springen.

Fransisca wilde zelf niet op de foto, maar koos ervoor haar kanarie aan haar voet te laten ruiken. Haar zusje Soshanna poseerde met een hondje. Een ander jong hondje en katje zagen eruit 'om op te vreten', vond Diana. 'Om te zoenen', zei Paula over haar veulen. Alle deelnemers kregen hun foto thuisgestuurd, wat leuke reacties opleverde zoals deze van een blije oma:

'Mijn kleinkinderen hebben genoten en dit bleek ook uit de verhalen die ze aan hun pappa en mamma vertelden. Voor mij kon de dag toen ook niet meer stuk.'

Precisiewerkje

Akiko Ikeda doet het heel precies en dat maakt haar werk zo bijzonder (boekje Their site, your sight). Ze snijdt delen uit foto's, maar laat ze met de voet vast zitten in het tijdschrift waar ze uit komen. Door ze rechtop te zetten en opnieuw te fotograferen met een andere achtergrond, lijkt het of personen tot leven komen, dieren weglopen bij de tekst en of gebouwen niet van papier maar driedimensionaal zijn. Uit een poppenhuis.

Tijdens een workshop die ik zal geven in Natuurmuseum Fryslân - in het kader van de expositie Buitenbeentjes - ga ik met kinderen dezelfde techniek toepassen. Ik ben benieuwd of we een olifant vinden die aan kindervoetjes snuffelt. Of een surfer die voortraast over de koffietafel. Dit voorbeeld vond ik in elk geval al grappig, en dat voor vijf minuten zoekwerk in een IKEA-gids. Niet eens het meest geschikte tijdschrift, want het papier is wat aan de dunne kant. Reisgidsen, glossy's, die moeten we hebben...