Ander werk

Na alle berichten over exposities en boeken, nu weer een zomaar-foto. Het is november, en dat is doorgaans de maand van Paris Photo. Dit jaar bezochten Titeke Postma en ik weer de Franse hoofdstad om de grote beurs in het Grand Palais te bekijken. We waren dit jaar een beetje teleurgesteld vanwege het vele archiefwerk dat opdook. Alsof de galeriehouders geen nieuwe dingen durfden proberen. Alsof ze - net als de rest van de wereld - de adem even inhielden in afwachting van wat komen gaat.

Buiten Paris Photo om raken we ook altijd geïnspireerd door de stad zelf. En in de loop der jaren hebben we elk zo onze eigen series waaraan we werken als we in Parijs zijn. Titeke richt haar camera vaak op interessante graffiti, rokers (al zijn die wat uit) en bijzondere affiches. Dat laatste ben ik van de weeromstuit ook gaan doen, omdat het leuk is te zoeken in een overdaad aan papierlagen en kleuren naar bijvoorbeeld een soort landschappen. Of gewoonweg een nieuwe (abstracte) compositie. Zoals deze.

En dan zijn er nog meer beelden - al dan niet uit series, al dan niet van mezelf - om te laten zien en bespreken. Maar dat komt in de loop van deze maand.

Een boek

Ik had al een boek. Sterker nog, ik had al meer boeken gemaakt. Maar mijn laatste mijlpaal was toch al weer van een paar jaar geleden: De achterban, supporters van SC Cambuur in 2011. Vijf jaar geleden!

Deze stapel glimt me dan ook tegemoet. Ik ben heel blij met het resultaat van een paar jaar rondreizen, fotograferen, schrijven, bijwerken en oppoetsen. Deze Foodtocht door Friesland komt hiermee bijna ten einde. Bijna, want de Nederlandse versie komt in het voorjaar uit. De Engelse variant is nu klaar. A Slow Food Guide to Friesland gaat binnenkort de wereld over, als Stenden University het boek uitdeelt onder haar contacten.

Dank aan iedereen die hier aan heeft meegewerkt. Als ondernemer of recensent, als meedenker, vormgever of uitgever. Onze inspanningen hebben iets heel moois opgeleverd en dat wordt alleen nog maar mooier.

Zwarte Haan

Wat is het wad toch mooi. Ik kan me goed voorstellen dat kunstenaars zich steeds maar weer laten inspireren door dit gebied. Met elk weertype, in elk seizoen en op alle momenten van de dag zie je er weer andere dingen. Of dezelfde zaken, maar in een ander licht. Dat van de vuurtoren op Ameland bijvoorbeeld.

Nacht van de Nacht

De pracht van de nacht verdient meer waardering. Dat is de boodschap van alle partijen, die gisteravond de intentieverklaring ondertekenden voor een donker Werelderfgoed Waddenzee. Ik wandelde mee - met Duncan. Langs boerderijen met enthousiaste sprekers, en over de zeedijk richting zonsondergang.

Het was een schitterende avond, die eigenlijk na terugkeer in Zwarte Haan nog mooier werd. De sterren fonkelden, en het wad lang er glad bij. Niet stil, want in de verte hoorde je de ganzen en strandlopers. Dat het nog maar heel lang zo mooi, en misschien snel nog donkerder mag zijn.

www.feelthenight.com

Extra, extra...

Het is bijna zover. Morgen of woensdag verhuizen weer een paar foto's van mij naar Amsterdam, waar ze komen te hangen in de Extra Face the Dutch expositie in Galerie Beeldend Gesproken. Ter gelegenheid van Art West zijn ze daar dit weekend te zien. Samen met werk van Anton Havelaar, Mariska Karto, Wim Koen, Margaret Lansink, Elmer van der Marel, Jenny Boot, Ton Dirven, Nelske Elzer, Aloys Ginjaar, Marinka Masséus, Maartje Roos, Tina van Turnhout en Edel Verzijl. Uiteraard ontbreekt de belangrijke schakel en producer - Astrid Verhoef - niet.

Op deze aankondiging is een van mijn foto's al te zien, het platte 'blauwe' landschap in het midden. Onderdeel van een kleine serie On the move, die ik in Schotland heb gemaakt. O, ik mis Schotland…

Maar andere landen zijn ook mooi, en ik hoop binnenkort zuidelijker foto's te maken. Dan kom ik daar via dit blog weer op terug.

Equal Pay

De repetities voor het iepenloftspul in Jorwert zijn in volle gang. De acteurs wagen zich dit jaar aan een bijzonder experiment: Londen '68, een theaterversie van de film Made in Dagenham. Bijzonder, omdat de hoofdrolspeelster Rita door twee actrices wordt gespeeld, evenals haar man Eddy door twee acteurs wordt vertolkt. Zo hoopt regisseur Tjerk Kooistra de dilemma's te kunnen verbeelden waar de twee mee worstelen. De andere acht acteurs spelen samen veertig rollen.

Made in Dagenham/Londen '68 gaat over de strijd van de 850 vrouwen die in de Ford-fabriek in de Londense wijk Dagenham werken. Ze komen erachter dat ze veel minder betaald krijgen dan hun 55.000 mannelijke collega's en komen in opstand. Rita wordt tegen wil en dank tot stakingsleidster gebombardeerd met alle gevolgen van dien.

Ze voert niet alleen een sociale strijd in de fabriek en met de vakbond, maar ook een persoonlijke en innerlijke strijd als vrouw en moeder. Evenals Eddy, die niet alleen haar echtgenoot, maar ook fabrieksmedewerker die zijn baan dreigt kwijt te raken.

Een stevige strijd, in een bijzondere tijd.

(Gisteren mocht ik de repetities bijwonen, in verband met een verhaal voor de Leeuwarder Courant)

Op naar De Hallen

(foto Edel Verzijl)

Laat ik het nog maar een keer zeggen: dit is niet mijn foto. Het is er een van Edel Verzijl en zij was net als ik deelnemer aan Face The Dutch, de groepsexpositie die vorig jaar te zien was tijdens Photoville in New York en op Photo Festival Leiden. Exposanten uit die groep zijn nu met hetzelfde werk uitgenodigd in De Hallen tijdens Art West. Tot en met 15 november hangt het daar op grote banieren.

En dat niet alleen: dankzij Astrid Verhoef mochten zij die meedoen bovendien ander werk insturen dat tijdens het openingsweekend te zien is in galerie Beeldend Gesproken in de Hannie Dankbaarpassage. Ik zal daar vertegenwoordigd zijn met drie werken. De promotie van al dat moois begint deze week, bijvoorbeeld hier, op mijn blog. En wat de foto's betreft: alleen de afwerking nog, dan ben ik er klaar voor.

Wie tussen 2 september en 15 november in Amsterdam is… Ga vooral even kijken!