Zwarte Haan

Wat is het wad toch mooi. Ik kan me goed voorstellen dat kunstenaars zich steeds maar weer laten inspireren door dit gebied. Met elk weertype, in elk seizoen en op alle momenten van de dag zie je er weer andere dingen. Of dezelfde zaken, maar in een ander licht. Dat van de vuurtoren op Ameland bijvoorbeeld.

Nacht van de Nacht

De pracht van de nacht verdient meer waardering. Dat is de boodschap van alle partijen, die gisteravond de intentieverklaring ondertekenden voor een donker Werelderfgoed Waddenzee. Ik wandelde mee - met Duncan. Langs boerderijen met enthousiaste sprekers, en over de zeedijk richting zonsondergang.

Het was een schitterende avond, die eigenlijk na terugkeer in Zwarte Haan nog mooier werd. De sterren fonkelden, en het wad lang er glad bij. Niet stil, want in de verte hoorde je de ganzen en strandlopers. Dat het nog maar heel lang zo mooi, en misschien snel nog donkerder mag zijn.

www.feelthenight.com

Extra, extra...

Het is bijna zover. Morgen of woensdag verhuizen weer een paar foto's van mij naar Amsterdam, waar ze komen te hangen in de Extra Face the Dutch expositie in Galerie Beeldend Gesproken. Ter gelegenheid van Art West zijn ze daar dit weekend te zien. Samen met werk van Anton Havelaar, Mariska Karto, Wim Koen, Margaret Lansink, Elmer van der Marel, Jenny Boot, Ton Dirven, Nelske Elzer, Aloys Ginjaar, Marinka Masséus, Maartje Roos, Tina van Turnhout en Edel Verzijl. Uiteraard ontbreekt de belangrijke schakel en producer - Astrid Verhoef - niet.

Op deze aankondiging is een van mijn foto's al te zien, het platte 'blauwe' landschap in het midden. Onderdeel van een kleine serie On the move, die ik in Schotland heb gemaakt. O, ik mis Schotland…

Maar andere landen zijn ook mooi, en ik hoop binnenkort zuidelijker foto's te maken. Dan kom ik daar via dit blog weer op terug.

Equal Pay

De repetities voor het iepenloftspul in Jorwert zijn in volle gang. De acteurs wagen zich dit jaar aan een bijzonder experiment: Londen '68, een theaterversie van de film Made in Dagenham. Bijzonder, omdat de hoofdrolspeelster Rita door twee actrices wordt gespeeld, evenals haar man Eddy door twee acteurs wordt vertolkt. Zo hoopt regisseur Tjerk Kooistra de dilemma's te kunnen verbeelden waar de twee mee worstelen. De andere acht acteurs spelen samen veertig rollen.

Made in Dagenham/Londen '68 gaat over de strijd van de 850 vrouwen die in de Ford-fabriek in de Londense wijk Dagenham werken. Ze komen erachter dat ze veel minder betaald krijgen dan hun 55.000 mannelijke collega's en komen in opstand. Rita wordt tegen wil en dank tot stakingsleidster gebombardeerd met alle gevolgen van dien.

Ze voert niet alleen een sociale strijd in de fabriek en met de vakbond, maar ook een persoonlijke en innerlijke strijd als vrouw en moeder. Evenals Eddy, die niet alleen haar echtgenoot, maar ook fabrieksmedewerker die zijn baan dreigt kwijt te raken.

Een stevige strijd, in een bijzondere tijd.

(Gisteren mocht ik de repetities bijwonen, in verband met een verhaal voor de Leeuwarder Courant)

Op naar De Hallen

(foto Edel Verzijl)

Laat ik het nog maar een keer zeggen: dit is niet mijn foto. Het is er een van Edel Verzijl en zij was net als ik deelnemer aan Face The Dutch, de groepsexpositie die vorig jaar te zien was tijdens Photoville in New York en op Photo Festival Leiden. Exposanten uit die groep zijn nu met hetzelfde werk uitgenodigd in De Hallen tijdens Art West. Tot en met 15 november hangt het daar op grote banieren.

En dat niet alleen: dankzij Astrid Verhoef mochten zij die meedoen bovendien ander werk insturen dat tijdens het openingsweekend te zien is in galerie Beeldend Gesproken in de Hannie Dankbaarpassage. Ik zal daar vertegenwoordigd zijn met drie werken. De promotie van al dat moois begint deze week, bijvoorbeeld hier, op mijn blog. En wat de foto's betreft: alleen de afwerking nog, dan ben ik er klaar voor.

Wie tussen 2 september en 15 november in Amsterdam is… Ga vooral even kijken!

Move to the west

De deelname aan Photoville 2015 krijgt een staartje. Astrid Verhoef, die vorig jaar de Face the Dutch expositie produceerde, nam ons na New York al mee naar het Photo Festival Leiden. Nu gaan deelnemers uit dezelfde groep met dezelfde foto's exposeren in De Hallen in Amsterdam. Onze beelden komen op grote banieren te hangen.

Naast deze Face the Dutch-bijdrage mochten de deelnemers ander werk insturen, dat een plek zou kunnen krijgen in Galerie Beeldend Gesproken die in De Hallen is gevestigd. Ik stuurde verschillende mogelijkheden in. Daarvan is bovenstaand beeld gekozen, waar een tweede bij hoort: On the move. En View from Vlieland, een beeld dat ooit deel uitmaakte van mijn project over Datingsites (Huwelijksmarkten).

Deze foto's zullen te zien zijn tijdens het openingsweekeinde van 2 september. De banieren blijven veel langer hangen, tot half november waarschijnlijk. En dat allemaal in samenwerking met Art West.

Een mooie meevaller en stimulans om door te gaan met eigen werk.
 

Complexe collages

In haar atelier heeft Trijnie van der Wal (75) zich de afgelopen maanden uitgesloofd om op tijd haar expositie in het Fries Museum af te krijgen. Ze maakte meterslange en -hoge collages, die ze vervolgens fotografeerde, liet printen in zwartwit en weer inkleurde.

Het Fries Museum had al een van deze werken in zijn bezit: The rural view of Sara Lee. Hierin richt Van der Wal haar blik op de omgeving van haar huidige woonplaats Joure. Ook de zetel van koffiebrander Douwe Egberts, tegenwoordig onderdeel van Sara Lee.

Het viel haar op dat hondenbezitters van nu gekleed gaan in een zelfde soort kleding en dat ze op een bijzondere manier met hun dieren omgaan. Heel anders dan haar vader vroeger, die broodjager was. Zijn hond liep altijd los en was soms een paar dagen de hort op. In haar zeer complexe werken zet ze beide groepen door elkaar heen, het is aan de kijker de tegenstellingen te analyseren. Heit komt er ook in voor.

De expositie die nu in het Fries Museum te zien is, laat nieuwe aanwinsten van het museum zien, een viertal andere collage-schilderijen. Oud-conserator Rudy Hodel kwam speciaal bij de opening om een woordje te spreken. Hij plaatste Van der Wal tussen de dadaïst Kurt Switters en de hedendaagse Thomas Hirschhorn. 'Zij verbindt de 20ste- met de 21-ste-eeuwse kunst.'

Meer hierover vrijdag 22 juli in Freed, de cultuurbijlage van de Leeuwarder Courant.