Luchten

(foto Jean Luc Tartarin)

Er was een tijdje een reclame op televisie (en radio) waarin een toiletjuffrouw razend populair was bij haar klanten. Volgens haar kwam het door de verfrisser die ze gebruikte. 'Heptie thuis niet, zulleke lekkere luchte', was haar uitleg (plat Haags, plat Amsterdams... dat weet ik niet meer).

In Maison européenne de la Photographie is tot 13 januari een expositie te zien met werk van Jean Luc Tartarin. Bij het zien van een deel van zijn foto's kwam meteen dat 'lekkere luchte' in me op. Zwaar aangezette wolkenpartijen met overdadige kleuren. Maar ook van paarden in het avondlicht, een vreemd felgroene brandnetel en een maan tegen een bewolkte nachthemel.

De beelden hingen in de kelderverdieping, in donkere ruimtes met mooie belichting. Het was alsof er licht uit naar voren kwam, bij sommige. In sfeer droeg dat bij aan wat je bij de foto's voelde. Ze riepen het gevoel op van een omgeving waarin je je als mens heel klein kunt voelen, en onbetekenend. De natuur doet toch wat zij wil.

Het veld in

Als je net een jonge hond hebt, dan loop je het gevaar alleen maar leuke en lieve foto's te maken. Van die foto's waarop de kleine zo mooi mogelijk te zien is, leuk om aan anderen te tonen. Ik ben natuurlijk ook maar een mens en gewoon gek op mijn nieuwe viervoeter, maar ik vind dat deze foto niet in bedoelde categorie 'schattig' valt en daarom wel een plekje verdient op mijn blog.

United Nations

(foto Pat de Wilde)

Soms loop je zomaar ergens tegenaan. In Parijs overkwam ons dat bijvoorbeeld, in november. We waren er voor Paris Photo, maar op een ochtend wandelden we richting de wijk Saint Germain des Prés voor exposities in kleine galeries.  We passeerden een statig pand, dat de Université René Descartes bleek te zijn. Binnen in de hal was een grote expositie ingericht met allemaal portretten.

Allerlei gezichten keken je aan. Van vertegenwoordigers van volkeren uit de hele wereld, veelal in traditionele kledij. Allemaal gefotografeerd tegen een neutrale, zwarte achtergrond. Heel grote foto's met veel oranje tinten, soms ietwat te donker afgedrukt naar mijn smaak... Maar wel een geweldige serie.

Er waren twee boeken van uitgegeven, vertelde een behulpzame zaalwacht ons. Een kleine en een grote, maar deze waren alleen te bestellen via de website van de maker Pat de Wilde. Tot nu toe is het erbij gebleven, maar persoonlijk vond ik het kleine 'Face Time' het mooist. Net iets intiemer.

Water en vuur

Het nieuwe jaar begon nat in Leeuwarden. En zoals ik vorig jaar een foto van vuurwerk plaatste, wilde ik dat nu weer doen. Alleen.. dit keer wilde ik niet naar buiten. Het regende immers, en bovendien hebben we een kleine pup die moet wennen aan het geknal (dat ging overigens prima). Redenen genoeg om binnen te blijven.

Dus ik moest het anders doen. Toen ik naar buiten keek en de dikke druppels op het raam zag, kwam ik op een idee. Ik verwachtte dat de kleuren van het vuurwerk door de regen mooi zouden breken, maar het effect bleek anders uit te pakken. Namelijk zo. Ook niet verkeerd.

Duncan has arrived

Our new dog Duncan has arrived today. We've picked him up at the breeder's, who had to swallow a few tears when handing him over to us. But our Hamish has been really kind to him, welcomed this new creature into his home, so I think he will forget about his mother, gran, brothers and sisters in no time.

We're confident that this dog is going to give us as much pleasure as our Hamish. And that they will be the best of friends soon. Already Duncan is challenging Hamish, trying to get close to him for comfort. Hamish is like the big brother anyone would like. He's just putting a paw on the little one's head and let's him get away with murder.

With Duncan I wish you all the best of times. Happy New Year!

Moe paard

(foto Charlotte Dumas)

Onlangs vertelde iemand me over haar ervaringen bij een workshop waarbij ze met paarden had 'gespiegeld'. Bij de kennismaking met het eerste paard had ze vrij snel contact weten te leggen. Het dier reageerde makkelijk en wilde wel met haar meelopen.

Het tweede paard waarmee ze een opdracht moest doen, was niet zo gewillig. Ze aaide hem, sprak hem even ernstig toe maar hij wilde niet mee. 'Dit gaat niet werken', was haar conclusie. 'Heb je er alles aan gedaan?', vroeg de cursusleider. 'Ik vind van wel', vond mijn kennis. 'Ik denk het niet', kreeg ze als weerwoord.

Ze kreeg genadeloos de spiegel voorgehouden. Haar doortastende manier van werken, haar voortvarendheid, sloeg niet aan bij dit tweede paard. Ze moest voorzichtiger en rustiger te werk gaan, met meer geduld en uitleg. Toen ze het opnieuw probeerde, lukte het wel het dier te overtuigen. 'Daar heb ik veel van geleerd', zei ze na afloop. 'Soms moet ik me meer in mijn klanten verplaatsen en niet - met mijn kennis - denken dat iedereen weet waar ik heen wil.'

Ik dacht meteen aan dit verhaal toen ik in het Institut Neerlandais (tijdens Paris Photo) het verhaal van Charlotte Dumas hoorde over de paarden van Arlington National Cemetery. Die zijn hele dagen in de weer, doen acht begrafenissen op een dag op deze militaire begraafplaats.

Terugkerend thema in het werk van Dumas is de band tussen mens en dier. En die band is heel sterk tussen mens en paard. Ze fotografeerde en filmde de dieren 's avonds, als ze slapen of nog net niet. Na zo'n lange dag hebben ze veel moeten verwerken. Behalve lichamelijk moet hen dat ook emotioneel uitputten. Dat zie je niet alleen, je voelt het vooral. Deze paarden zijn moe.

Naar huis

(foto Zoltán Jókay)

Met een paar foto's en citaten wist Zoltán Jókay mij in te pakken. 'Everything was better while my husband was still alive' noteert hij naast de foto van een oude dame die een sigaret rookt aan een keukentafel met zo'n gebloemd zeiltje.

'Mrs. Stern was a movie actress in the thirties' en 'She now lives in a one-room apartment, clinging to the memories that still remain with her'. En bij een andere dame: 'Mrs Fein keeps saying: Once I was very popular'.

Bij bovenstaande foto hoort de volgende tekst: 'In 1942, Mrs Licht was eighteen, and still living at home. Her father made apple wine from meadow orchard apples. Nobody ever drank the stuff until the Russians came'.

De foto's maken deel uit van de serie 'Mrs. Raab wants to go home', die was te zien bij Sabine Schmidt Galerie uit Keulen tijdens Paris Photo. Jókay schrijft op zijn website dat hij jarenlang als ongediplomeerd sociaal werker in een achterstandswijk zijn brood verdiende. 'Then the management changed, the company got a new logo, and I was made redundant.'

De serie begint met foto's uit de wijk waar hij werkte. De mensen zijn er arm, ze drinken te veel, sommigen kunnen lezen noch schrijven, maar een ding hebben ze allemaal gemeen: ze zijn eenzaam.

'But then, moving to a home for elderly, you lose even the last remains of the life you have lived. Your autarky has gone, and you are depending on the help of people that are organized by shifts. No choices left. The end of the line.' Een deel van de serie maakte hij in zo'n 'huis'.

Hoewel zijn Engels wat hakkelig is, hebben zijn teksten een indringend soort achteloosheid. Net als zijn fotografie. Die met heel simpele onderwerpen heel grote dingen zegt. Ik ben een fan.