Luchten

(foto Jean Luc Tartarin)

Er was een tijdje een reclame op televisie (en radio) waarin een toiletjuffrouw razend populair was bij haar klanten. Volgens haar kwam het door de verfrisser die ze gebruikte. 'Heptie thuis niet, zulleke lekkere luchte', was haar uitleg (plat Haags, plat Amsterdams... dat weet ik niet meer).

In Maison européenne de la Photographie is tot 13 januari een expositie te zien met werk van Jean Luc Tartarin. Bij het zien van een deel van zijn foto's kwam meteen dat 'lekkere luchte' in me op. Zwaar aangezette wolkenpartijen met overdadige kleuren. Maar ook van paarden in het avondlicht, een vreemd felgroene brandnetel en een maan tegen een bewolkte nachthemel.

De beelden hingen in de kelderverdieping, in donkere ruimtes met mooie belichting. Het was alsof er licht uit naar voren kwam, bij sommige. In sfeer droeg dat bij aan wat je bij de foto's voelde. Ze riepen het gevoel op van een omgeving waarin je je als mens heel klein kunt voelen, en onbetekenend. De natuur doet toch wat zij wil.

In de wolken

Vier jaar geleden – of misschien was het ook wel vijf jaar – was ik in Schotland op vakantie. Ik kom er vaker, dus ik kan me een jaartje vergissen. In een boekwinkeltje zag ik een boekje over wolken.

Wolken? Ja, gewoon wolken. Of ook, heel ongewone wolken. Alle soorten en types stonden erin. Het was geen imposant boek met enorme foto’s, maar een soort gidsje, zoals je dat ook voor vogels of planten hebt.

Bij de wolkenformaties stond de wetenschappelijke naam en een korte beschrijving van het fenomeen. Je kon zelf invullen wanneer je de altocumulus of ‘Kelvin-Helmholtz’ had gezien. Ruimte voor een eigen foto ontbrak, maar het had wel iets van een verzameling.

Ik kocht het boekje niet en daar kreeg ik later spijt van. Ik meende me te herinneren dat het ‘Cloud appreciating society’ heette of zoiets; het wolken waarderend genootschap. De keren dat ik weer in een Engelse boekwinkel kwam deed ik een halfzachte poging het boekje te vinden, en ook op internet deed ik er al eens een slag naar.

Tot voor kort zonder succes. Maar toen we dit jaar opnieuw in de buurt van het bewuste Schotse boekwinkeltje op vakantie waren, besloot ik maar eens navraag te doen. De dame in de winkel lukte het snel het gezochte te vinden, geholpen door een handig zoeksysteem van de keten waarbij ze is aangesloten. Ik herkende het ‘Cloud collector’s handbook’ op haar scherm meteen.

Ze kon het voor me bestellen en op de laatste dag van onze reis was het binnen. Ik ben nu de gelukkige bezitter van het handboek, een officiële uitgave van The Cloud Appreciation Society. Dat had ik dus goed onthouden, maar het was niet de titel.

De teksten bij alle foto’s zijn niet al te ingewikkeld, soms juist komisch en met onderkoelde Britse humor. Onder ‘pannus’ staat bijvoorbeeld: ,,Raak niet te opgewonden als je pannus kunt toevoegen aan je verzameling. Hangend in de verzadigde atmosfeer, net onder de regenwolken, is het een soort wolkenversie van hangjongeren die hun tijd verdrijven op de stoep van een snackbar.’’

En alsof het boekje en de grappige teksten niet genoeg zijn, heeft het gezelschap nog meer noten op zijn zang. Met a; een website met de prachtigste foto’s van wolkenformaties, zonsondergangen, blikseminslagen, regenbogen, storm, mist en donderwolken. En b; een Facebook-account om op de hoogte te blijven. Plus c; de mogelijkheid tot lidmaatschap, met een echte ‘badge’ voor de liefhebber. En als kers op de taart d; een webshop met allerlei wolkenartikelen, van wolkenmok tot wolkenrompertje en van wolkenoorbellen tot wolkentheedoek.

Als ik me aansluit ben ik lid 30.123. Geen onaanzienlijk clubje. Ik heb het virus al een beetje te pakken. Op de terugreis naar huis kiekte ik deze Friese lucht met 'cumulus', 'cirrus' en 'cirrocumulus' (denk ik)! Dit zou wel eens een nieuwe hobby kunnen worden...

(een variant op deze column verscheen vrijdag 29 juni in de Leeuwarder Courant)