Do not disturb

Duncan mocht dit jaar voor het eerst mee op vakantie naar Schotland. En hij vond het leuk…!
Rond ons huisje liepen niet alleen hazen en fazanten, maar ook reeën, konijnen en patrijzen. Veel geursporen dus en af en toe een race met een snel beest. Tot grote frustratie van de baas.

Het mooie van Schotland is dat we er veel wandelen en dat de honden dan meegaan. Duncan heeft zijn beweging wel gehad. En dat op mooie plekken zoals rivieroevers en weilanden, de Highlands en in het bos. Zoals hier.

Hij lijkt niet erg onder de indruk van de sprookjesachtige sfeer. Achter hem - naast de dikke boom - lijkt een soort geest van een andere boom te zweven. Maar met een naam als Duncan vind je dat natuurlijk doodgewoon en maal je daar niet om. Vandaar deze 'relaxte' pose.

Nu zoek ik op Wikipedia de naam Duncan op, en wat blijkt. King Duncan I of Scotland was koning van Schotland van 1034 tot 1040. Hij was de zoon van Crinán, lekenabt van Dunkeld, en Bethóc, dochter van koning Máel Coluim mac Cináeda (Malcolm II). Duncan stond bovendien model voor koning Duncan in Macbeth van Shakespeare.

Nou is die stamboom van Duncan niet zo interessant, maar wel heel interessant is dat wij nu precies bij Dunkeld op vakantie waren! Wat een mooi toeval.

Duncan in Schotland

Met een leuk huisdier, zoals Duncan, heb je altijd een fotogeniek onderwerp bij de hand. Maar om te voorkomen dat hij steevast als een soort knuffeldier wordt geportretteerd, ook eens een andere kant van hem.

Tijdens zijn eerste reis naar Schotland heeft hij veel bijzondere dingen gedaan. Twee lange overtochten gemaakt met de ferrie, gezwommen in rivierwater dat ook voor whisky wordt gebruikt (river Tay), en 'grouse' geteld in de Highlands. Het ene ging hem makkelijker af dan het andere.

Deze mag in 'The Book Duncan', dat ik nog eens van hem wil maken. Met die 'andere' hondenfoto's, zoals ik die ook wel van Hamish heb gemaakt.

Al met al heb ik de indruk dat Schotland hem wel is bevallen. Maar goed ook, want het zou leuk zijn als hij nog een keer mee wil. Ik ben nog niet klaar met dat land.

Boom en bos

Met deze foto ga ik meedoen aan de expositie 'Mon dieu, Mondriaan' in juni. Marloes Bosma en Monique Buising (@MlusMo) organiseren deze tentoonstelling in de Blokhuispoort. Er doen allerlei kunstenaars mee, die zich laten inspireren door het schilderij tableau nr. 2/compositie nr. 7 van Piet Mondriaan uit 1913.

Dit schilderij dat zijn eeuwfeest viert, is een kubistische weergave van een boom. Mondriaan maakte het in Parijs, de kleuren ervan doen meer denken aan de kleur van de stenen van appartementencomplexen daar. Eerst dacht ik dat ik daar iets mee wilde doen, een collage van foto's uit Parijs of zo.

Maar ik ben toch teruggekomen bij bomen. Deze staan veel dichterbij dan Parijs, namelijk in het Leeuwarder Bos. Dat vond ik ook wel passend, dat je je onderwerp zoekt waar je leeft, zoals Mondriaan dat deed in Parijs. De foto is niet abstract, maar ik ben van plan er (letterlijk) een tweede laag aan toe te voegen. 

Nieuwsgierig? Kom het resultaat bekijken: de expositie is te zien van maandag 3 juni t/m vrijdag 28 juni (ma t/m za 12-17 u). De opening is op zaterdag 1 juni tussen 15 en 17 uur. Volg de verrichtingen van alle deelnemers via Twitter (@MlusMo) of like ons Facebook-evenement 'Mon dieu, Mondriaan'.
 

Roze zee

Het was even stil op dit blog, mede vanwege een paar weken vakantie in Schotland. Die reis leverde de nodige foto's op, waarvan dit er een is.

Langs het pad naar ons vakantiehuisje viel af en toe de zon op een veld met bloemen, achter een heg, onder de beuken. Wat ik toen niet wist, maar inmiddels wel is dat het gaat om montia (of claytonia) sibirica, in het Engels pink purslane.

Ik nam me voor een foto te maken, maar vergat dat steeds weer zodra ik in ons huisje aankwam. Tot een dag dat ik de camera bij de hand had en even wat tijd moest doden.

Ik stapte tussen heg en bomen door de open plek op en voelde me een soort Alice in Wonderland. Niet alleen strekte een zee van roze bloemetjes zich voor me uit, ze roken ook heel zoet.

Zon en wolken speelden een spel waardoor zo nu en dan het licht in vlekken tussen de lichtgroene beukenbladeren viel. Lastig qua belichting, maar mooi qua sfeer. Elke keer weer.