Stil

De straatverlichting in Aldegea (Sm) was uit, toen Elske Adema haar gedicht over de nacht voorlas. Zaterdagavond vierde het dorp aan de Alde Feanen het donker, tijdens Earth Hour. Het moment waarop wereldwijd aandacht wordt gevraagd voor de schoonheid van de nacht en voor het feit dat fossiele brandstoffen eindig zijn.

In de Leeuwarder Courant deed ik verslag van deze avond, waarop ook de winnaar van de ezelsbruggetjeswedstrijd van Feel the Night en de LC bekend werd gemaakt. Om de stand van de planeten te onthouden had Trijntje de Groot de volgende zin ingestuurd: Myn Famke Is Mei Jo Soan Utnaaid Nei Peazens. Met haar inzending won zij een mini-zonnestelsel, dat werd uitgereikt door Nynke Rixt Jukema van Feel the Night.

Aldegea vierde niet alleen de nacht met het doven van de straatverlichting, maar ook met een serie gedichten langs het Aldegeaster Dichterspaad dat dezelfde avond werd geopend. Elske had meegedaan aan de scholierenwedstrijd en gewonnen met haar gedicht, dat nu een plekje op de route heeft gekregen.

Niet slapen

De sterren fonkelen in de nacht
Je ligt in bed
Je kijkt naar de klok
Het is 3 uur 's nachts
Je hoort van alles ritselen
Takken zwiepen tegen je raam
Je hoort de hond blaffen

Je drukt het lichtknopje aan
En in één keer
is het stil.

Dark flowers

Kijk nou, deze foto had ik al een tijd geleden apart gezet om te bespreken. Ik maakte 'm deze zomer in Schotland, in de avonduren. Ik verbaasde me erover dat de bloemen ondanks het gebrek aan zonlicht helemaal open bleven staan, waar andere de knoppen sluiten. Zouden er nachtinsecten langs komen om honing te halen?

Het geheel kreeg iets spookachtige, dat me aanspreekt. In de verte deed het me denken aan de donkere wereld die Awoiska van der Meulen fotografeert en over wie ik eerder schreef. Ze bracht afgelopen jaar een boek uit, Sequester, waar ik nieuwsgierig naar ben. Een goed voornemen voor 2015: op zoek naar dat boek.

Vallende sterren

Natuurlijk, mijn hond is een ster. Maar daar gingen we niet in het pikkedonker voor op pad. We wilden vallende sterren zien, van de Perseïdenzwerm. Dus na elf uur richting Leeuwarder Bos, waar de lichtvervuiling van de stad al een stuk minder is.

Het eerste dat we zagen was de witte staart van een vallende ster. Jippie, dat was één. Maar daarna liet de zwerm op zich wachten.

Kees met de zaklamp voorop had al snel een vos in de lichtbundel. Daarna weerschenen nog twee ogen het licht... een ree. De honden bleven keurig bij ons in de buurt en zonder zaklamp kozen we een plekje op het fietspad.

Met de selftimer probeerde ik de vallende sterren te vangen met een sluitertijd van zo'n 30 seconden. Op het schermpje van de camera viel weinig terug te zien, maar nu thuis bleek het toch gelukt. Op een van de foto's staat een streepje!

Tunnel

Noorderlicht? Griezelfilm? Tunnelsyndroom? Hogesnelheidslijn?
Niets van dat alles. Van werkelijk hoge snelheid is hier geen sprake. Noch van een tunnel. Of het moet een erehaag van bomen zijn, zoals je in een sneeuwbui soms het gevoel hebt in een tunnel te zijn beland.

Zelden zie je in Schotland noorderlicht, althans niet bij dichte bewolking. En eng is het er allerminst. Nee, hier is slechts sprake van vertekening door een relatief traag werkende camera. Relatief, want op de terugreis van Aberdeen, midden in de nacht, kun je 'in the country' niet harder dan 60 kilometer per uur.