'Voor de ander niks, voor mezelf is hier alles'

 

Deze foto maakte Caroline Penris van Klaas Pieterman uit Niekerk. Hij is een van de mensen die zij sprak voor haar project Komen en gaan. Van hem is het citaat: 'Voor een ander niks, voor mezelf is hier alles.'

Penris verhuisde zelf in 2016 voor de liefde van Groningen naar Eenrum. Het was haar twintigste verhuizing. In Eenrum kwam ze mensen tegen, die de tachtig waren gepasseerd, maar het dorp nog nooit hadden verlaten. Hoe kwam het dat zij nooit een reden hadden gehad om te verhuizen? Die vraag vormde het begin van Komen en gaan. Want hoe zat het met anderen in de gemeente Hogeland?

Penris portretteerde verschillende mensen. Van de Braziliaans-Nederlandse Anne die Rottum als toevluchtsoord ging zien tot Hans Kosmeier, de laatste bewoner van borg Verhildersum. Ze laat ze vertellen waarom ze zich al dan niet thuis voelen op de plek waar ze wonen. Wat zien ze in het land achter de dijk en waarom passen die ruimte en stilte soms als een cocon.

Voor de Leeuwarder Courant besteedde ik aandacht aan Komen en gaan in mijn maandelijkse fotorubriek. Wie interesse heeft in de verhalen, kan die nalezen op de eigen website van het project: www.komenengaan.online en kan daar ook het boek bestellen. Daarin komen Penris' foto's nog beter uit dan op de site.

De portretten zijn persoonlijk en aangevuld met beelden die het verhaal versterken. Je krijgt zo meteen een goed beeld van de omgeving waarover de geïnterviewden praten. De ruimte, de dijk, de wind in de bomen... En dan zijn daar bovendien de vogels, altijd al een mooi symbool voor komen en gaan. 

Scheurkalender 2

Daar ben ik weer, op de Fryske Scheurkalender 2020. Met een foto die toevallig mooi aansluit op de vorige blog over Vierkant achter Vrijheid.

Zo'n enorme groep overvliegende ganzen, zeker van dichtbij, is een fascinerend gezicht. En gehoor. Het 'blaffen' van de brandganzen, het paniekerige geluid van de grauwe ganzen, soms het gepruttel van rotganzen.

Andere keren zijn het groepen kievieten of spreeuwen, wulpen of plevieren. Maar altijd vind ik het bijzonder zo'n massa te zien, bewegend als geheel in een vorm van saamhorigheid. Samen sterk, op zoek naar een plek om te rusten, te eten, te broeden...

Huis op Vlieland

Op de hoek van de dijk rond de jachthaven van Vlieland staat een modern huis. Twee grote dakkapellen bieden uitzicht op zee, evenals de uitkijktoren aan de andere kant van de woning. Marieke Rombouts en Sander Rutgers hebben het ontworpen, bouwbedrijf Dijkstra/Draisma uit Dokkum bouwde het.

Het pand oogt robuust, bestand tegen weer en wind. Het is omgeven door helmgras, van beneden zie je niet hoe ruim en licht het van binnen is. Nieuwsgierig? In de bijlage Wonen en Co van de Leeuwarder Courant van aanstaande zaterdag staat een binnenkijkreportage over de bewoners, met foto's van mij.

Hylper historie

Mijn project over 'historische huwelijksplaatsen' voor Kunstmaand Ameland groeit zeer gestaag. Het valt niet mee stellen te vinden, die vroeger op zo'n typische flaneerplek hebben rondgelopen met hun huidige partner. Er zijn wel mensen die erover kunnen vertellen, maar soms hield de verkering geen stand of is de partner inmiddels overleden.

Gisteren was ik met kunstenares Antje Veldstra in Hindeloopen. 'Daar wonen veel stellen die al lang bij elkaar zijn.   Die willen vast wel iets vertellen', meende ze. Nou hebben we beslist aangename en boeiende gesprekken gevoerd, maar tot een afspraak met een echtpaar is het tot nu toe niet gekomen.

Heel jammer, want er waren heel mooie plekken waar de jeugd vroeger samenkwam. Zoals hier aan de voet van de dijk, waar met mooi weer werd gezwommen. Of bij het blauwe hok van de KNRM, op het kleine strandje verborgen op de punt van de haven of het muurtje vlakbij de leugenbank. 'De stenen zijn helemaal glad gesleten, daar waar wij altijd zaten', wees Antje me.

Het is nog niet helemaal gedaan met Hylpen. Ik heb nog de namen van drie stellen, die misschien wel willen meewerken... Daar ga ik straks een telefoontje aan wagen.