Unseen

De titel van fotobeurs UNSEEN suggereerde dat bezoekers hier werk van fotografen konden ontdekken dat niet eerder was vertoond. De vlag dekte de lading niet helemaal, zo bleek gisteren bij bezoek aan het Westergasterrein. Ik was daar met Patricia Wolf, Mariëtte van Soesbergen en Jacqueline Spaans, oud-klasgenoten van de Fotoacademie Amsterdam.

Allereerst liepen we de Zuiveringshal in, waar Fashion! hing, met een overzicht van negentig jaar modefotografie. Heel veel klassiekers als Edward Steichen, Helmut Newton en Sarah Moon, aangevuld met een beetje recent werk van Steven Klein en het duo Tina Berning/Michelangelo di Battista. Aardig, maar niet unseen.

Daarna bekeken we de 'Unseen collection', gevuld met exclusief werk voor minder dan €1000. Daarin onder meer foto's van Popel Coumou, Luke Stephensen en Jari Silomäki. Dat zag er al veel 'jonger' uit.

Ook Offprint in het Machinegebouw bood wat nieuws. Een interessante serie unpublished dummy's, wiens makers allemaal graag een uitgever zouden vinden. Bovendien lieten uitgevers hier hun nieuwste aanwinsten zien, waaronder het boek 'Hier woont mijn huis' van Eddo Hartmann. Afgelopen maandag nog te gast in De Donkere Kamer #12.

Maar de meeste tijd brachten we door in de Gashouder en het Transformatorhuis, waar vijftig internationale galeries het werk van hun kunstenaars toonden. Onder hen Robert Morat, Photographers' Gallery, Van Zoetendaal en Kahmann Gallery. Hoewel ik daar ook bekende beelden tegenkwam (omdat galeriehouders graag iets willen verdienen, en dus met grote(re) namen willen uitpakken), viel hier het nodige te ontdekken. Voor de komende tijd heb ik wel weer genoeg om over te schrijven.

Het weer

(foto Jari Silomäki)

Met een sluitertijd van twee uur wist Jari Silomäki deze foto te maken. Het moet in Finland op dat moment midden in de nacht en winter zijn geweest. In de foto staat dat hij en zijn broer al die tijd op een klif sterke drank hebben zitten drinken. Dat moet wel, anders houd je het 'poseren' niet vol.

Het beeld maakt deel uit van het lang lopende project 'My weather diary'. Sinds 2001 maakt Silomäki elke dag een landschapsfoto, die hij verbindt met gebeurtenissen uit het persoonlijke, nationale of internationale nieuws. Zo kan het dat onder een foto van zijn vensterbank staat 'Helsinki, the day that Idi Amin died', en bij een foto van een treurwilg 'Kiel, the day that 22 children were killed in a school fire in Yakutia'.

De combinatie van de lieflijke taferelen en de harde nieuwsfeiten werkt soms confronterend. Maar er is ook plek voor vrolijker en meer filosofische bespiegelingen als 'If we are to believe tombstones, there have only been good and beloved grandparents, parents, sons and daugthers'.

Ik kwam Silomäki op het spoor door Tatu Lertola, die net als ik dit seizoen meedoet aan de masterclass van Noorderlicht, onder leiding van Lars Boering en Marc Prüst. Volgens Tatu krast Silomäki de teksten in zijn negatieven. Een lastig klusje, wat soms wel te zien is aan de hanenpoten. Vooral bij langere teksten moet het priegelen zijn:

'Evening stroll with Anu by the river Vantaanjoki. It was raining and the dusk was falling. I measured the exposure to be about 15 minutes. We sat on a cliff and I tripped the shutter. We sat for five minutes without moving when we heard a loud splash. - Who is crazy enough to go swimming in this weather?
Anu didn't reply since she was close to the camera; her face would have appeared unsharp in the final image. We forgot the event while waiting for the shutter to close. Two days later I read a newspaper that a middle-aged woman had drowned in Vantaanjoki. The body had drifted downstream.'