Posts tonen met het label Popel Coumou. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Popel Coumou. Alle posts tonen
22 september 2012
Unseen
De titel van fotobeurs UNSEEN suggereerde dat bezoekers hier werk van fotografen konden ontdekken dat niet eerder was vertoond. De vlag dekte de lading niet helemaal, zo bleek gisteren bij bezoek aan het Westergasterrein. Ik was daar met Patricia Wolf, Mariëtte van Soesbergen en Jacqueline Spaans, oud-klasgenoten van de Fotoacademie Amsterdam.
Allereerst liepen we de Zuiveringshal in, waar Fashion! hing, met een overzicht van negentig jaar modefotografie. Heel veel klassiekers als Edward Steichen, Helmut Newton en Sarah Moon, aangevuld met een beetje recent werk van Steven Klein en het duo Tina Berning/Michelangelo di Battista. Aardig, maar niet unseen.
Daarna bekeken we de 'Unseen collection', gevuld met exclusief werk voor minder dan €1000. Daarin onder meer foto's van Popel Coumou, Luke Stephensen en Jari Silomäki. Dat zag er al veel 'jonger' uit.
Ook Offprint in het Machinegebouw bood wat nieuws. Een interessante serie unpublished dummy's, wiens makers allemaal graag een uitgever zouden vinden. Bovendien lieten uitgevers hier hun nieuwste aanwinsten zien, waaronder het boek 'Hier woont mijn huis' van Eddo Hartmann. Afgelopen maandag nog te gast in De Donkere Kamer #12.
Maar de meeste tijd brachten we door in de Gashouder en het Transformatorhuis, waar vijftig internationale galeries het werk van hun kunstenaars toonden. Onder hen Robert Morat, Photographers' Gallery, Van Zoetendaal en Kahmann Gallery. Hoewel ik daar ook bekende beelden tegenkwam (omdat galeriehouders graag iets willen verdienen, en dus met grote(re) namen willen uitpakken), viel hier het nodige te ontdekken. Voor de komende tijd heb ik wel weer genoeg om over te schrijven.
Labels: fotojournalistiek, Gitte Brugman
Amsterdam,
Eddo Hartmann,
Fashion,
FOAC,
foam,
Jacqueline Spaans,
Jari Silomäki,
Luke Stephensen,
Mariëtte van Soesbergen,
Offprint,
Patricia Wolf,
Popel Coumou,
UNSEEN,
Westergasterrein
8 maart 2011
Meer begoocheling

(foto Popel Coumou)
De foto's van Popel Coumou hadden ook in Groningen kunnen hangen. Ze speelt net zo'n bedrieglijk spel met licht en vlakken als de 'photonkunstenaars' die nu in de Noorderlicht Photogallery te zien zijn. De ruimtes die je op haar beelden ziet zijn namelijk helemaal in het platte vlak gemaakt. 'Ik ben meer een schilder', zei ze dan ook gisteren in een toelichting tijdens De Donkere Kamer #3.
Uit gekleurd papier bouwt ze een eigen wereld en door die te belichten voegt ze 'de derde dimensie' toe. Heel verraderlijk, maar ook leuk en verrassend. Geen wonder dat het werk van deze oud-studente van de Rietveld Academie al in de nodige collecties is opgenomen (o.a. van FOAM - fotografiemuseum Amsterdam - en het gemeentemuseum in Den Haag).
Mensen ontbreken op de beelden, maar in haar recente werk heeft ze een grote stap gemaakt. 'Ik ga nu naar buiten.' Nou ja, haar 'buiten' dan, want ook deze zogenaamde buitenruimtes zijn volledig door haar zelf samengesteld.
Coumou was te gast in De Donkere Kamer #3 om te vertellen over haar favoriete camera, maar die kwam nauwelijks aan bod. Het ging om een eenvoudige analoge kleinbeeld spiegelreflexcamera. 'Ik heb hem al elf jaar en zal hem nog wel blijven gebruiken. Al het andere wat ik doe is al zo ingewikkeld, dat het prettig is dat ik aan het einde van de rit eenvoudig op de knop kan drukken.'
Labels: fotojournalistiek, Gitte Brugman
Amsterdam,
De Donkere Kamer,
Pakhuis de Zwijger,
Popel Coumou
Abonneren op:
Posts (Atom)

