Reclame

(foto Kees Elzinga)

Even een beetje reclame maken: het boek 'De achterban, supporters van SC Cambuur' is te bestellen via de Friese Pers Boekerij. De voorinschrijving is geopend. Het boek verschijnt in een oplage van 2000 stuks, er zijn ruim 6000 aanhangers van de Leeuwarder voetbalclub. Dus...

Gisteren heb ik tijdens de open dag in het stadion flyers uitgedeeld, waarmee liefhebbers alvast hun exemplaren kunnen bestellen. Op 26 augustus wordt het boek officieel gepresenteerd in het Historisch Centrum Leeuwarden, mijn opdrachtgever. Daar is dan ook een aantal weken een expositie te zien met een selectie uit de foto's.

Degenen die ik geïnterviewd en gefotografeerd heb zijn uitgenodigd voor deze opening. De kersverse wethouder Andries Ekhart zal de openingshandeling verrichten, Sido Martens heeft toegezegd zijn Cambuurlied te komen zingen, stadionspeaker Rein de Vries wil de verschillende programmaonderdelen aan elkaar praten. We maken er een feestje van. Nu nog een aantrekkelijk gast die het eerste exemplaar in ontvangst wil nemen...

Donald

Kent u die reclame nog? Twee mannen aan een tafel (Derek de Lint en Joop Doderer). Derek heeft een verband om zijn hand. Joop speelt met een piepjonge blonde labrador. Zegt Joop: 'Wat is er met je hand gebeurd?' Antwoordt Derek mokkend: 'Donald heeft me gebeten.'

Dit katje is geen labrador, maar ik heb hem Donald gedoopt. Vanmorgen lag het in het Leeuwarder Bos te blazen tegen een terriër die hem aanviel. Ik kon de hond van hem aftrekken, die vervolgens door haar baasje in bedwang moest worden gehouden. Het katje heb ik meegenomen (nadat ik door hem was gebeten), naar zijn drie broertjes/zusjes die we gisteravond al op dezelfde plek hadden gevonden.

Het is weer zomervakantie, kennelijk. Maar om dan je jonge katjes in het bos achter te laten, precies daar waar honden los mogen lopen... niet bepaald het toppunt van diervriendelijkheid. Laffe actie.

Mug shot

Deze vakantie had ik mezelf een opdracht gegeven. Ik had een boekje mee, waarin ik mensen met wie we in contact kwamen, iets liet schrijven. Vervolgens maakte ik een portret van ze. Of andersom. Eerst een foto, dan een tekstje. Alleen een adres was ook goed. Big Graham heeft niets in mijn boekje geschreven, maar ik weet zijn commentaar nog wel toen ik mijn camera op hem richtte. 'You're gonne make a lot of money with this. There might be some interest. From Interpol...'

Resultaat

De Noorderlicht masterclass 2010-2011 heeft resultaat! Behalve dat we een hoop geleerd hebben over ons werk, hoe dat te selecteren, presenteren en onder de aandacht te brengen, moeten we de basis niet uit het oog verliezen. En dat zijn onze foto's. Iedereen heeft werk getoond, laten becommentariëren en daar een minimale selectie van vijf beelden uit gehaald voor dit boek.

Collega Ineke Key heeft alle bijdragen samengebracht als een cadeau voor Marc Prüst en Lars Boering, de organisatoren van de masterclass. Zij lopen nu met ons werk te pronken: trots op hun eerste groep leerlingen. En terecht. Ik ben ook trots, dat ik met deze elf goede fotografen uit Nederland en daarbuiten verenigd ben in dit album.

I'm back

Vakantie met weinig internetmogelijkheden zorgde ervoor dat ik even een paar weken uit de lucht was. Maar hier ben ik weer. Te beginnen met een foto van onze eerste vakantiedag, gemaakt in Newcastle. Bij de Millennium Bridge waren tientallen mensen in de weer voor 'charity'. Van de ene kant van de Tyne Bridge tokkelden ze naar de tegenoverliggende oever met daar het conferentiecentrum The Sage. Een best eind over het water. Waar sommige mensen uitbundig van genoten.

Hip

(foto Jeroen Toirkens)

Het gebeurt niet vaak dat ik zelf op de foto sta, maar gelukkig bevind ik me soms in gezelschap van andere fotografen en dan wil het nog wel eens voorkomen dat ik voor een lens beland. Niet als ik het doorheb, maar als ik in gedachten ben. In dit geval, dus.

Jeroen Toirkens - mededeelnemer aan de Noorderlicht Masterclass- heeft deze foto van me gemaakt met de Hipstamatic tool op zijn iPhone. Geweldige trucendoos is dat, die ik beslist ook eens wil gebruiken. Mijn telefoon doet het echter nog prima, en na een paar andere grote uitgaven houd ik het nog even bij dit oude modelletje. Maar misschien kan ik de app ook op mijn iPad gebruiken?

De 'lens' vertekent trouwens enorm. De stapeltjes voor in beeld zijn contactprintjes van 4 bij 8 centimeter ongeveer. Het lijken wel stapels kranten die bij het oud papier zijn gezet!

Reisplannen

foto Jeffrey Silverthorne

'Life's what happens to you while you were busy making other plans', volgens John Lennon. Deze woorden schoten me meteen te binnen bij de titel 'Travel plans' en de foto's van Jeffrey Silverthorne, te zien in Noorderlicht Gallery in Groningen. Silverthorne maakte in de jaren zestig foto's in een mortuarium, zoals die hierboven. 'The woman who died in her sleep', heet deze. En behalve haar zie je er gestorven kinderen, baby's soms nog, die na een autopsie met grote steken zijn dichtgenaaid.

Luguber? Misschien. In elk geval realistisch. Waarom Silverthorne deze foto's heeft gemaakt, vroegen we hem de dag na de opening van de expositie. Wij - deelnemers aan de Noorderlicht Masterclass - hadden de maker een paar uur voor onszelf. 'In de jaren zestig maakte de oorlog in Vietnam veel indruk op me. Het leven van jonge mensen leek geen enkele waarde te hebben, soldaten stierven bij bosjes. Dat was een vorm van sociale pornografie.'

Maar, gaf Silverthorne toe, hij maakte de foto's ook omdat hij nieuwsgierig was. 'En omdat het kon.' Iemand bood hem de gelegenheid en die greep hij aan. Net als dat hij transseksuelen en circusartiesten fotografeerde. 'Iedereen leek toen naar de zelfkant van de samenleving te kijken.'

De expositie biedt overigens meer dan dergelijke directe confrontaties. Als een soort rode draad hanteert hij het verhaal van 'Mister Lotus' die op reis gaat. Een 'coming of age' reis van een jongen die volwassen wordt. Met poppetjes beeldt hij het reizende mannetje uit. Een beetje kinderlijk, maar met een serieuze ondertoon.

Een foto van een paard met doorgesneden hals in een plas bloed confronteert. 'De dood is niet ongebruikelijk', aldus Silverthorne feitelijk. 'Het paard staat symbool voor opoffering. Er moet iets sterven zodat iets anders geboren kan worden.'

Stierengevechten hebben Silverthornes interesse vanwege dezelfde symboliek van bloed, offer en dood. Hij maakte in Spanje een portret van een liggende naakte vrouw die een sigaret rookt. 'Het roken symboliseert de dood en het draadje van haar tampon dat je nog net kan zien, verwijst naar de levenscyclus.'

Na zijn reportagefotografie experimenteerde Silverthorne veel - in de studio - met (bijbelse) symboliek en mythologie. De peer duikt bijvoorbeeld verschillende keren op als symbool van offer, vruchtbaarheid of het lichaam.

'Ik zie niet veel liefde', merkte iemand op. 'Het leven is ook hard. Er is wel tederheid, maar het leven is niet teder. Alleen individuën zijn dat', vond Silverthorne. Die tederheid spreekt uit zijn portretten van kinderen. Die kijken nog relatief onbevangen de wereld in. Zijn boek eindigt met een jongen die je ziet liggen op een bank. 'De jongen kijkt het beeld uit, straalt een zekere sereniteit uit. Zijn speelgoed verwijst naar zijn jeugd, die mogelijk snel voorbij is.'

Veertig jaar omvat zijn oeuvre en deze expositie. Silverthorne zei 'verbaasd' te zijn met de Nederlandse aandacht voor zijn werk. Maar aan de andere kant moest hij bij het zien van (slechts) twee volle zalen constateren: 'is dit het nou'.