Toch gelijk

(foto Martijn Beekman)

Gisteren (23 januari) werden de jaarlijkse prijzen van de Zilveren Camera uitgereikt in het Haags gemeentemuseum. En wat bleek... ik had toch gelijk! In de categorie 'dagelijks nieuws' won Arie Kievit met zijn springende hert. Van de drie kandidaten vond ik deze het meest opvallend, maar ik wist me immers niet alles aan deze foto goed te herinneren. De kwaliteit echter nog wel, en de jury was het met me eens.

De Zilveren Camera ging naar Evert-Jan Daniels met een foto van de drie politieke leiders van ons land: Geert Wilders, Mark Rutte en Maxime Verhagen, die een akkoord hebben bereikt. Niet zo'n aansprekende foto vond ik. Wel nieuws, maar qua compositie niet geweldig: op de schouders van Wilders en Rutte rusten wat hoofdjes van mensen die achter hen lopen. Beetje slordig. Juryvoorzitter Ruud Visschedijk betoogde dat het om een gebeurtenis gaat die de hele natie beroerde. Tja...

Dan was het beeld van het CDA-congres gemaakt door Martijn Beekman veel beter. Een bijna bijbels tafereel van een grote groep CDA'ers. Met Ab Klink als centrale (Jezus-)figuur voor de microfoon. Hij staat te midden van 'dissidenten' die de andere leden van de partij er niet van kunnen overtuigen dat een regering met gedoogsteun van de PVV een heilloze weg is. Gaat over hetzelfde onderwerp, maar een beeld met meer impact. Jammer.

Springend hert

(foto Arie Kievit)

Dagelijks zien we tientallen beelden. In tijdschriften, op tv en billboards. Sommige blijven je bij, andere vergeet je meteen weer. In de beurs van Berlage is momenteel een expositie te zien over reclameklassiekers. Deze wordt aangekondigd met nieuwe posters en reclames die appeleren aan ons geheugen. 'Toen koeien nog in zwembaden sprongen'. 'Toen zwanen nog straalmotoren hadden'. 'Toen mannen in Panda's nog iedereen uitlachten'.

Voor mijn geestesoog zie ik meteen die politieman op motorfiets die de lachende Pandarijder achterna gaat. De zwanen die gracieus op het water landen en kennelijk de vergelijking met grote passagiersvliegtuigen konden doorstaan. Of koeien op slippers die van de duikplank 'bommetje' springen naast acteur Peer Mascini die een glaasje melk drinkt.

Deze voorbeelden hebben zich in het collectieve geheugen gegrift en verdienen de titel klassiekers. Maar ook een enkele losse foto, die maar één keer in de krant stond kan 'blijven hangen'. Afgelopen jaar stond – waarschijnlijk in een van de landelijke dagbladen – een foto van een ree. Niet in weiland of bos, maar in een tuin van een volksbuurt. Dacht ik. Met collega P. had ik het er deze week over, maar we konden op geen site en in geen enkel archief de foto vinden.

De fotograaf wist het dier in de vlucht te 'bevriezen'. Een bijzonder beeld van een bijzonder moment. Maar we wisten beide niet waar de foto was gemaakt. 'In de buurt van de duinen', meende P. Was het niet Apeldoorn, suggereerde ik. Stond hij in de Volkskrant?

We konden hem niet terugvinden. Dat zat me dwars.

Maar een dag later werden de nominaties voor de Zilveren Camera bekend gemaakt, de belangrijke fotopersprijzen van Nederland. In de categorie dagelijks nieuws zit Arie Kievit met zijn springend damhert. Want het was geen ree, maar een hert. En hij sprong niet van rechts naar links (zoals ik me meende te herinneren) maar van links naar rechts. In Zandvoort, bij een nette villa. Dus niks volkswijk.

Gek. Zou ik me dan ook vergissen in die lachende politieman of die koe op slippers? Nee... die beelden heb ik veel vaker gezien. Die foto hooguit drie keer. Eind januari verdubbelt dat aantal zich beslist bij op de prijsuitreiking. Van de drie genomineerden geef ik Kievit de meeste kans. Maar ja, ik had het al eens eerder fout.