Resultaat

Een paar maanden geleden vroeg een bekende van me, of ik zijn dochter wilde fotograferen. Hij had het plan opgevat om haar elk jaar - of om het jaar - te laten portretteren door steeds een andere fotograaf. Hij speelde daarmee leentje buur bij Hendrik Kerstens, die zelf zijn dochter fotografeerde door de jaren heen. Met allerlei voorwerpen als hoofddeksel.

Omdat ik het idee heel sympathiek vond, en ook omdat ik als eerste mocht, aanvaardde ik deze opdracht enthousiast. Na een gesprek met het meisje in kwestie besloten zij en ik dat we haar zouden fotograferen in de manege waar ze paardrijles krijgt.

Op een rustige morgen in de vakantie, konden we daar terecht. Ze mocht een paard kiezen, liefst een rustig beest dat niet in de war zou raken door een vrouw met camera. Maar ook een die zelf een beetje fotogeniek was. Daarna reed ze rondjes in de buitenbak, zodat ik een bomenrij als rustige achtergrond had.

Eenmaal uitgereden liet ik haar poseren met cap, zweep en paard. Daarna zonder, binnen op stal. Daar viel het mooiste licht naar binnen en maakte ik dit portret. Iedereen blij.

Nu ben ik heel benieuwd wie over een jaar of twee aan de beurt is en hoe de volgende foto op rij eruit komt te zien!

Lekkere lucht

Wie al eens het Bildt bezocht, zal beamen dat het gebied zich leent voor mooie wolkenfoto's. Dus aanhangers van de Cloud Appreciation Society kunnen hier hun hart ophalen. En wolken toevoegen aan hun 'Cloud collector's handbook'.

Zelf was ik zondag in Sint Annaparochie voor de voorstelling 'Drie Morgen', tijdens de Bildste Aardappelweken. Je kon er al meer over lezen op dit blog. Onderdeel van het theaterstuk was een wandeling door het veld, langs graan en aardappels. Ook een mooie gelegenheid om wolkenfoto's te maken.

Halverwege stond de boot van Brandaan, waar iedereen een droom in kon gooien. Het scheepje zal uitvaren, op zoek naar een hoofd waar deze dromen in passen. Komt de boot niet ver, dan is er altijd nog de wind die de boodschap over kan brengen.

Drie Morgen

Om nog even op de Bildtse Aardappelweken terug te komen... De voorstelling 'Drie Morgen' gaf een goed beeld van de problematiek en kansen waarvoor de moderne aardappelboer zich gesteld zien. Concurrentie van andere landen met goede grond, de toenemende vraag vanuit China en Afrika, schaalvergroting, krimp en de opvolging.

De voorstelling begon met deze scène waarin vader en twee kinderen nog in diepe rust zijn. Kind drie, de jongste zoon, komt 's nachts terug van een reis overzee. Kiest hij voorgoed voor een leven aan boord van een schip, of heeft hij heimwee genoeg naar de dijk om thuis te komen?

Wie niet geweest is, moet het van een van de toeschouwers te weten zien te komen. In elk geval wisten de acteurs in korte tijd het Bildts onder de knie te krijgen, waardoor ze hun rol geloofwaardig en met verve konden spelen. Een mooie afsluiting van twee weken kunst en aardappels op het Bildt.

Lunch bij de boer

De Bildtse Aardappelweken zijn ten einde. Gisteravond was de laatste voorstelling van 'Drie Morgen', het stuk dat speciaal voor deze gelegenheid is gemaakt. Het gaat over drie kinderen van een aardappelboer, die de vraag krijgen voorgelegd of ze het bedrijf willen overnemen of niet.

Een ander onderdeel van de BAW was 'lunch bij de boer'. Zaterdag 30 juni stelden verschillende boeren hun bedrijf open voor bezoekers, en na een rondleiding boden ze hun gasten een lunch aan (soms tegen betaling van een kleine bijdrage).

Ik bezocht de maatschap Hoogterp, van Wybren en Kinke. Zij werden bijgestaan door het echtpaar Van der Weg en Tineke Lootsma. Allemaal van de Oudebildtdijk.

Wybren leidde zijn groep rond over zijn bedrijf, te beginnen bij de aardappelvelden die - gezien vanaf het erf - werden omlijst door groen. Degene die moeilijk ter been was, kreeg een stoel om op te zitten. Dat had ook wel iets van 'tussen de schuifdeuren'.