Happy holidays

Dear friends and readers,
Thank you for showing an interest in this blog this past year. I haven't been able to regularly write stories. Sometimes I had the time to put more effort in, at times I was too busy with other work. But I hope you'll be back next year, because I'll continue writing about photography at this spot. Might see you here? Or anywhere else for that matter. Take care and best wishes for the new year.
Gitte


Lieve vrienden en lezers,
Bedankt voor jullie interesse in dit blog het afgelopen jaar. Ik heb niet altijd even trouw geschreven. Soms had ik de tijd om de nodige bijdragen te leveren, soms was ik te druk met andere klussen. Maar hopelijk komen jullie volgend jaar terug, want ik blijf over fotografie schrijven op deze plek. Misschien zie ik je hier? Of ergens anders... De beste wensen voor het nieuwe jaar,
Gitte

Ouwe hoeren

'Ouwe hoeren, 1 euro'! Met deze kreet wist illustrator Laurens Bontes afgelopen weekeinde bezoekers van de kerstmarkt in de Blokhuispoort te vermaken. Hij trok de aandacht en kreeg de lachers op zijn hand. En verkocht de nodige kaarten waarop twee 'ouwe hoeren' prijken.

Ik bemande samen met Laurens een kraampje, waarin we ook andere kaarten en boeken verkochten. Tot mijn verrassing was er veel belangstelling voor 'Het Leeuwarden gevoel' dat niet meer in de handel is, maar waarvan ik nog een kleine voorraad had. Ook wist ik een paar exemplaren van 'De achterban' en 'Zwarte magie' te verkopen.

Al met al een geslaagde markt, al was het maar om een aantal leuke nieuwe contacten. Hierover in het nieuwe jaar meer.

Aanstormend talent

Immy Auck Kersbergen is letterlijk een aanstormend talent. Ze deed twee jaar geleden voor het eerst mee aan de halve marathon van Leeuwarden en rende over de finish na 1 uur 35 minuten. Een rappe tante, die tot dan toe alleen wat voor zichzelf had getraind.

Op verzoek van atletiektrainer Jelle Luinstra sloot ze zich aan bij Lionitas. Ze rende een maand later een marathon, en in november de Berenloop (3.55 u). Daarna moest ze even pas op de plaats maken, want ze had iets te veel van haar lichaam gevraagd.

Inmiddels rent ze weer vrolijk haar rondjes op de atletiekbaan, met de wedstrijdgroep van de vereniging. Haar snelheid is niet onopgemerkt gebleven, sponsors weten haar te vinden. En voor organisatoren van wedstrijden is deelname van dit soort snelle atleten altijd welkom.

Dus haar hobby wordt goedkoper, al vraagt een gedegen voorbereiding en training om goede voeding (een gelletje kost al snel 2 euro) en reist ze het hele land door. Van deze 24-jarige uit Wommels gaan we nog meer horen.

Nieuwe bezems

Nieuwe bezems vegen schoon. Dus een mooi symbool voor een frisse start van het nieuwe jaar, deze foto. Toch? Ik ga hem versturen als nieuwjaarskaart en uitdelen als visitekaartje bij de bescheiden expositie die ik heb ingericht in De Nieuwe Mulderij in Leeuwarden.

Hier hebben wijnwinkel El Gusto en chefkok Henk Markus tapasavonden op het programma staan, die donderdag 8 december beginnen. De eerste week zijn de drie avonden volgeboekt. De week erop zijn er nog zes avonden, waarop tientallen liefhebbers van Spaanse wijn, hapjes en flamenco aan hun trekken komen.

Elke avond is er even aandacht voor mijn foto's die er hangen. Mogelijk dat belangstellenden een blik in mijn portfolio werpen of een kaartje meenemen. En wie weet waar dat toe leidt.

Miniatuur

(Bettina von Zwehl bij Purdy Hicks Gallery, Londen)

Soms zie je op Paris Photo iemand die compleet tegen alle trends in gaat. Bettina von Zwehl is zo'n fotograaf. In plaats van groot te werken, beperkt zij zich tot klassieke miniaturen. Deze van 'Edie' bijvoorbeeld (2011).

In deze serie 'Miniature portraits 2011' hebben de foto's een doorsnee van nauwelijks 5 centimeter en de lijsten zijn zo'n 15 centimeter hoog. Een heel verschil met bij tijd en wijle metershoge beelden die schreeuwen om aandacht. De kijker wordt bij Von Zwehl naar het portret gezogen als naar een zwart gat.

Maar een gat is het allerminst. De portretten hebben een tijdloze schoonheid. Sommige zitters kijken de toeschouwer aan, anderen zijn juist 'en profile' geportretteerd. Wat leidt tot een vergelijking met beroemde schilderijen als dat van de Cosimo de Medici door Bronzino, of die van de hertog en hertogin van Urbino van Piero della Francesca.

Papier

(Vik Muniz bij Xippas, Parijs)

Deze foto doet geen recht aan het werk van de Braziliaanse fotograaf Vik Muniz, dat een stuk ingewikkelder is dan je hier kunt zien. Deze foto hing bij galerie Xippas tijdens Paris Photo. Muniz maakte eerst een klassiek schilderstuk na, in papier. Als je het van nabij bekijkt, zie je dat het papier is gescheurd - niet geknipt. En dat het niet het papier zelf is dat is ingelijst, maar een foto daarvan.

Muniz - die woont en werkt in New York - maakte meer foto's van werk dat hij uit bijzondere materialen had opgebouwd. Hij modelleerde wolken van watten, schilderde portretten van suiker van kinderen van suikerplantagemedewerkers. En behalve pigment en afval gebruikte hij ook diamanten, (ijzer)draad en chocolade. Op dit filmpje vertelt hij hierover. Niet alleen interessant, maar ook heel grappig. Kijken!

Essentie

Je kan nog zoveel praten over wat de essentie is van een beeld, maar de Kleine Prins kan alles in perspectief plaatsen met één klein zinnetje: L'essentiel est invisible pur les yeux. De essentie is onzichtbaar voor het oog. Het klopt, en geldt voor alle kunst, dus ook in belangrijke mate voor een goede foto...