Aanstormend talent

Immy Auck Kersbergen is letterlijk een aanstormend talent. Ze deed twee jaar geleden voor het eerst mee aan de halve marathon van Leeuwarden en rende over de finish na 1 uur 35 minuten. Een rappe tante, die tot dan toe alleen wat voor zichzelf had getraind.

Op verzoek van atletiektrainer Jelle Luinstra sloot ze zich aan bij Lionitas. Ze rende een maand later een marathon, en in november de Berenloop (3.55 u). Daarna moest ze even pas op de plaats maken, want ze had iets te veel van haar lichaam gevraagd.

Inmiddels rent ze weer vrolijk haar rondjes op de atletiekbaan, met de wedstrijdgroep van de vereniging. Haar snelheid is niet onopgemerkt gebleven, sponsors weten haar te vinden. En voor organisatoren van wedstrijden is deelname van dit soort snelle atleten altijd welkom.

Dus haar hobby wordt goedkoper, al vraagt een gedegen voorbereiding en training om goede voeding (een gelletje kost al snel 2 euro) en reist ze het hele land door. Van deze 24-jarige uit Wommels gaan we nog meer horen.

Ambitie

Marten Wiersma uit Ee stond op 22 oktober in de rubriek 'watkostdat', onderdeel van het economiekatern van de zaterdagbijlage van de Leeuwarder Courant. Voor hem is jagen geen hobby of sport, maar een passie. En dat mag wat kosten.

Voor zijn jas alleen al betaalde hij bijvoorbeeld 550 euro. Een getrainde Duitse staande draadhaar kostte hem 1250 euro en zijn hagelgeweer 2500 euro. Jaarlijks komen daar de kosten van het KNJV-lidmaatschap plus verzekering, een reisje naar Duitsland en patronen bij.

Ook een leuk verhaal voor Ambitie dus, de banenkrant van het Noorden. Deze verschijnt aanstaande woensdag en valt dan in de bus bij 30.000 abonnees. Met daarin wederom mijn foto van deze Wiersma.

Vrijstaand

De rubriek watkostdat in de Leeuwarder Courant is weer terug in het oude stramien; strakke, vrijstaande foto's zonder poeha er omheen. In de serie vertellen mensen wat ze uitgeven aan hun hobby onder het motto 'het mag wat kosten'. De verleiding was groot veel onderdelen mee te fotograferen, tot aan hele pottenbakovens en terraria aan toe. Maar daardoor werd het beeld rommelig en het portret minder krachtig.

Het ploegje redacteuren dat de rubriek vult, was het met me eens dat we te ver van de oorsprong waren afgedwaald en dus zijn de foto's nu weer zoals bovenstaande. Geen opsmuk, recht voor z'n raap. In de begeleidende tekst melden we zaken als lidmaatschap van verenigingen of de drie andere Solexen die in de garage staan. Dan valt er nog wat te lezen.

Het enige nadeel aan deze foto van Henk Leegstra is zijn Solex... die heeft wielen met spaken. En dus was het vrijstaand maken een hels klusje. Volgende keer het witte laken maar weer mee als achtergrond.