Vrolijke varkens

Er is bijna niets zo leuk als een blij varken. Huppelend tussen het onkruid, luidruchtig smakkend omdat hij brandnetels zo lekker vindt. Op boerderij De Kempenaer van Jaap Frerichs in Echtenerbrug hebben varkens een buitengewoon goed leven. Ze krijgen gezond voer, maar moeten (of mogen) ook een deel van hun dagelijkse rantsoen zelf opscharrelen in de veldjes rond zijn boerderij.

Dat doen ze met plezier. Of soms niet. Dan blijven ze lekker in de stal liggen op het schone stro. Want als je varkens de ruimte geeft, dan zijn ze zindelijk. Ze poepen keurig in een hoek en houden de rest van hun verblijf schoon.

Frerichs bestudeert zijn varkens nauwkeurig. Hij weet hoe ze klinken als ze schrikken, maar weet ook dat ze zo'n zelfde geluidje wel eens maken als een soort startschot voor een hardloopwedstrijd in het veld.

De varkens leven in groepen, zoals in de natuur. Een zeug is heel voorzichtig met haar biggen, die zich in de rand van het nest ingraven. Als zij gaat liggen, duwt ze eerst alle kleintjes aan de kant om er zeker van te zijn dat ze er niet een plet.

Wie nieuwsgierig is naar het leven van gezonde varkens - en wil weten hoe ze smaken - mag komen kijken. Op de website staat wel wanneer. Frerichs verkoopt het vlees van deze scharreldieren, geeft workshops en hij vertelt graag over zijn manier van werken. In Foodtocht door Friesland speelt hij uiteraard ook een rol.

Meedoen en kijken

Oerol 2015 zit er weer op. Het was een koude editie, met veel wind en iets te weinig zon, naar mijn smaak. Maar wel met mooie voorstellingen en onverwachte acties van eilanders, zoals op bovenstaande foto's te zien is.

Voor de Leeuwarder Courant mocht ik vijf dagen het eiland over crossen, veel voorstellingen bekijken en daar iets van vinden. Behalve een serie artikelen in de dagkrant en op internet, plus tweets op LC_cultuur leverde dat dit jaar niet zoveel eigen foto's op. Schrijven en fotograferen vallen soms moeilijk te combineren, zeker met een deadline.

Onderstaande foto komt uit Framing van Johannes Bellinkx, een voorstelling via een bijzondere installatie op het Seinpaalduin. Alle veertig bezoekers stonden elk onder een eigen zwarte doek en keken door een kader naar het landschap om hen heen. In deze omgeving verschenen soms onverwachte voorwerpen, mensen of zelfs dieren. De muziek smeedde alles aaneen tot een spannend geheel, waarbij suggestie veel deed. Bijna zouden we als kijkers denken dat Proeftoren Camera Batavia ook meedeed in dit spel van suspense. 

Help Norma

Gisteren is het huis van Norma Miedema in vlammen opgegaan. Ik kan nog steeds niet stoppen met huilen.

Een paar jaar geleden leerde ik haar kennen. Ze is een vriendin van een kennis van me. Ik mocht er fotograferen en maakte er een serie die ik voor mijn afstuderen aan de Fotoacademie heb gebruikt. Deze heeft nog in het Natuurmuseum Fryslân gehangen, en later heb ik deze serie aangevuld tot een bijzondere aflevering van 'binnen kijken' in de bijlage Wonen en Co van de Leeuwarder Courant. Dat vond ze zelf een grote grap. 'Laatst gekocht: wc-bril met dolfijnen'.

Als er iemand is die alles voor haar dieren over heeft, dan is zij het. Haar hele huis stond in het teken van de opvang van dieren met een trauma of handicap, want voor haar telt elk leven. 'Toen ik zelf met een gebroken nek op het asfalt lag na een motorongeluk heeft men mij ook geen spuitje gegeven', zegt ze dan. Met haar wijze levenslessen (via Facebook en in haar boek Norma's universum) helpt ze anderen kracht te vinden in zichzelf.

Deze bijzondere vrouw heeft nu niets meer. Meer dan achttien dieren vonden de dood, andere worden nog vermist. Norma blijft op haar plek, omdat er misschien nog gevluchte beesten terug naar 'huis' komen.

Ik voel me zo machteloos. Dus doe ik het enige wat ik kan doen, en geef geld.
En schrijf jullie. In de hoop dat jullie - omdat jullie mij een beetje kennen, en weten dat ik dit niet zomaar vraag - ook een steentje bij willen dragen.

Op haar websites www.hetnieuwenormasuniversum.nl en www.normasuniversum.nl kun je meer lezen over haar droom. Haar stichting Help Norma heeft de ANBI-status, mocht dat helpen.

Stichting Help Norma NL87INGB0005008601.

Ze beschrijft op haar site ook haar drijfveren en sluit af met: 'Wijsheid is, niet zwaarder tillen dan je dragen kunt. Liefde is, uitvinden hoeveel dat is.'

Ik hoop op veel liefde.

Wad hangt daar...

Oud-voetballer en tegenwoordig columnist Jan Mulder opende vanmiddag de expositie Inspiraties op Wind, Water en Wad in Museum Belvédère. Hij was daar niet als groot kunstkenner, of omdat hij misschien later op de avond toch naar Heerenveen-Vitesse ging. 'Ik sta hier omdat ik de buurman ben van Ben Remkes', aldus de spreker, die al snel de lachers op zijn hand kreeg. Ben Remkes won een aantal jaren geleden miljoenen in de Postcodeloterij en stichtte hiermee een naar hem genoemd cultuurfonds, dat de expositie mede mogelijk maakte.

Maanden geleden bracht ik al mijn bijdrage aan de tentoonstelling in het kantoor van Han Steenbruggen. Die haalde in zijn openingstoespraak aan hoe enthousiast kunstenaars waren over het idee, dat hij zelf werken had opgehaald en dat anderen die hadden gebracht. Toen op zijn kantoor hield hij vier landschappen van het wad bij Holwerd in beraad. 'Ik doe nog geen enkele toezegging', zei hij.

Dus tot deze week zat ik in spanning of de foto's de tentoonstelling hadden gehaald. Ik wist al wel dat ik tot de 'exposanten' behoorde, omdat ik een uitnodiging voor de opening had gekregen. Maar dat kon ook nog betekenen dat het werk wel in de catalogus stond, maar het niet tot de selectie schopte.

Inmiddels weet ik het zeker. Mijn eerste museale presentatie is een feit. Vier van mijn foto's hangen gebroederlijk bij elkaar, naast een Eb-en-Vloedschilderij van Kaneli&Smit. En laat dit duo nu toevallig links op de foto staan. Even verderop in de expositie hangen nog drie schilderijen van hen. Er is altijd baas boven baas…

Van berm naar bord

Veel planten zijn eetbaar, en ze groeien gewoon in de berm. Voor Foodtocht door Friesland (uitgeverij Wijdemeer) schrijf ik een stukje over eetbare bloemen, omdat mensen onderweg hun eigen salade zouden kunnen plukken. Als je op de fiets zit of wandelt kom je immers genoeg bloeiends tegen.

Om mijn kennis bij te spijkeren riep ik advies in van John Zijlstra van De Wilde Oogst. Op Facebook meldt hij geregeld dat wat hij uit eigen tuin, berm of bos heeft geoogst. In navolging van zijn tips stelde ik het volgende bordje eetbaars samen: (vlnr) paardenbloem, look-zonder-look, vergeet-mij-nietje, fluitenkruid, zuring, pinksterbloem, madeliefje, rode klaver en hondsdraf.

Deze bloemen heb ik speciaal voor de foto geplukt, maar gisteren heb ik mijn salade opgepimpt met wat bloemetjes fluitenkruid, kleefkruid, kruidige hondsdraf, wat paardenbloemblad en het loof van radijs. Hartstikke lekker.

Verder met Foodtocht

Dit bijna futuristische tafereel is een stapel drabbelkoeken. Traditioneler kan het haast niet. De Sneker drabbelkoeken stammen uit 1850, toen de familie Haga begon met het bakken van deze lekkernij. Marian Haga behoort tot de vierde generatie die het geheime recept beheert, en die nog zelf bakt. In de oude bakkerij aan de Eerste Oosterkade in Sneek zit zij 's zomers vrijwel dagelijks achter de 'schud'-machine.

Vanuit een trechter stroomt het beslag, dat voornamelijk uit boekweit bestaat, in de hete roomboter. Door het schudden ontstaat een mooie luchtige structuur, die aan spons doet denken. Als het deeg in de hete boter gaart, draait Haga de koeken een keer om. Als ze aan beide kanten mooi bruin zijn geworden, tilt ze ze aan een vork op een bol zeefje. Zo kunnen we uitlekken en afkoelen tot een krokante koek.

Afgelopen vrijdag heb ik voor het eerst in mijn leven zo'n koek gegeten. Zo uit het handje, nog een beetje warm. Lekker hoor. En ik kan me voorstellen dat ze gevuld met slagroom of fruit ook een traktatie zijn.

Meer over drabbelkoeken in mijn boek Foodtocht door Friesland, dat later dit jaar uitkomt bij uitgeverij Wijdemeer.

 

Kleurrijk en krachtig

Dit is Els de Boer. Ze is trainer, coach en interim-manager. Iemand die vanuit haar hart werkt, intuïtief en open. Een tijdje terug kwam ze bij mij, omdat ze een journalist nodig had die haar kon helpen met de informatie op haar website. En ze wilde ook nieuwe foto's. Dan sla je bij mij natuurlijk twee vliegen in een klap.

In een eerste gesprek heeft ze me vertelt wat haar werk inhoudt. Welke problemen ze helpt oplossen, en welke feedback ze krijgt. Op basis daarvan heb ik alle teksten op haar website doorgenomen en herschreven.

Vervolgens hebben we ons gebogen over mogelijke blogberichten en foto's die ze daarbij zou kunnen gebruiken. Kleurrijk, symbolisch, krachtig… Foto's die passen bij haar en bij wat ze te zeggen heeft. Er zijn heel wat ideeën over tafel en mailtjes over het internet gegaan om alle puntjes op de i te zetten, totdat we allebei tevreden waren over het resultaat. Enfin, oordeel zelf: www.elsdeboeradvies.nl.