Grachtmuzikant

Het was een mooie avond gisteren. Met familie en vrienden liepen we naar een restaurant op de Nieuwestad om een hapje te eten. Ter hoogte van de Burmaniastraat hoorden we muziek. Live muziek, zo leek het. En die kwam van het water.

Nu liggen er wel vaker bootjes in de grachten met een band erop, die dan het publiek vermaakt. Maar dit keer klonk het of er een blaasorkest een concert gaf. We versnelden onze pas en deden net als andere voorbijgangers. Een blik werpen van de kade op het dieper gelegen water.

Wat schetste onze verbazing... De muziek werd gemaakt door één persoon. Zittend in zijn kleurrijke bootje met een hoorn in de ene, en het handvat van een handorgel in de andere hand. Al rondjes varend draaide hij (letterlijk) zijn melodieën af, voorzichtig laverend van de ene naar de andere kant van de Nieuwestad. Een grachtmuzikant.

Afscheid

De laatste avond van onze vakantie in Schotland aten we in een restaurant in Blairgowrie (voor wie er ook komt en lekker wil eten: Little's restaurant). Vlak na het hoofdgerecht hoorden we in de verte een pipeband spelen.

Het geluid van de doedelzakken en trommels zwol aan. Door het raam zagen we de groep de hoek om komen, voor ons langs lopen en de bocht maken naar het centrale pleintje met het oorlogsmonument. We hadden net onze nagerechten besteld en namen even de tijd om op straat een paar foto's te maken. Andere dinergasten deden hetzelfde.

Maar daarmee was de kous nog niet af. De Blairgowrie and Rattray Pipe Band pauzeerde alleen even, om daarna vanaf het plein een concert te geven. We konden rustig onze desserts verorberen en alsnog de muzikanten van dichtbij beluisteren. En bekijken.

Familieleden van bandleden gingen rond met collectebusjes. De jongste trommelaars keken onzeker naar hun volwassen voorbeelden. Doorgewinterde pipers pakten routineus hun zak onder hun arm. Er werden grappen gemaakt, er werd geflirt en gemopperd. Kortom, een typische dorpsband met gemeenschapszin. En mooie kousen.