Herinnering 2

(foto Evert Wilstra)

Herinneringen zijn bijzonder. Een foto kan zomaar een gevoel, geluid of verhaal bij je oproepen, dat je al lang was vergeten. Of het verhaal bewaren zodat je het kan koesteren, elke keer als je er naar kijkt.

Op het Herinnerje Festival in Leeuwarden waren vrijdag en zaterdag allerlei 'herinneringen' te beleven. Sommige waren geen herinnering in de strikte zin van het woord; het ging om combinatie van nieuwsberichten en interpretaties daarvan door kunstenaars. Zoals het bericht over de ramp bij Moddergat in 1883 waarbij 83 vissers omkwamen. Dit krantenartikel leidde tot de multimediale voorstelling met geluid, beelden en muziekimprovisatie.

Wies Kuyers vertelde drie persoonlijke herinneringen bij kunstvoorwerpen. Als pas afgestudeerd kunsthistorica bijvoorbeeld, leidde ze haar vader door de expositie 'La grande parade'. Het schilderij 'Cathedra' van Barnett Newman zei hem eerst niets, totdat Wies hem probeerde uit te leggen waarom de schilder de 'zetel Gods' als een blauw vlak met witte lijn had weergegeven en bijvoorbeeld niet letterlijk als stoel of figuurlijk als een bos bloemen. Toen deed hij in zijn hoofd de deur naar de kunsten open en hij heeft hem nooit weer dicht gedaan, was te horen via een ouderwetse grijze telefoon in een soort 'cel'.

Lezers van de Leeuwarder Courant hadden foto's ingestuurd met hun eigen verhalen. Fotografe Elske Riemersma maakte een selectie en liet de inzenders hun verhaal zelf voorlezen. Terwijl de toeschouwer de foto's bekeek en de teksten las, hoorde hij citaten uit diezelfde teksten. Die vielen soms precies samen met het lezen, maar natuurlijk meestal niet. En dat laatste leidde wat af.

Op bovenstaande foto - ingestuurd door Ytsje Wilstra - staat haar zoon Mindert, die altijd lief was voor dieren. De ka was komen aanvliegen toen Mindert 13 en zijn broer Willem 10 jaar oud waren. Ze zorgden goed voor de vogel, en vooral Mindert wist hem zover te krijgen dat hij dagelijks op zijn schouder ging zitten.

Van de foto is een tekening gemaakt, vertelde Ytsje. Hij hangt thuis in de kamer en ze kijkt er nog elke dag met plezier naar. Het is een mooie herinnering aan haar zoon, die in 1997 overleed.

Herinnering

Op 5 en 6 november is het feest in het atrium van de Leeuwarder Courant, feest der herinnering. Op het festival van Parnas en de LC met de toepasselijke titel 'Herinnerje' presenteren kunstenaars werk dat past in het thema. Particulieren hebben foto's ingestuurd met de verhalen die daarbij horen, er is dans, muziek en theater.

Zelf had ik in het archief nog zo'n foto die op het eerste gezicht niet zoveel zegt, maar waar veel herinneringen aan hangen. Je ziet Günther met aan zijn vork een gekookte mossel geprikt. Weet dat verder aan tafel ook een Zwitser en ondergetekende zitten.

De Zwitser gaf ons een lift. Eigenlijk waren Günther en ik op weg naar Wellington, in het zuiden van Nieuw-Zeeland. Maar op die route is het heel moeilijk liften. De aardige Zwitser wilde ons meenemen, op voorwaarde dat we eerst hier langs gingen, omdat we vanaf deze plek zowel kust als Mount Cook konden zien. De volgende dag zouden we verder rijden.

Bij aankomst op deze parkeerplaats - want meer was het niet - wandelden we even over het strand. Voor ons begonnen opeens wat keien te bewegen: zeehonden! En dat terwijl we eerder tijdens onze reis bij Greymouth heel veel moeite hadden gedaan om zeehonden te zien. Hier hobbelden ze gewoon voor onze voeten het water in.

We waadden op onze blote voeten door een stroompje dat in zee uitkwam. Omdat we onze sokken in de hand hadden, kwamen we op het idee om ze te vullen met mooie 'green lip mussels' voor het avondeten. Op ons gaspitje maakten we ze klaar. Ondertussen ging voor ons in zee de zon onder en achter ons gloeiden de besneeuwde bergtoppen in het licht van deze ondergaande zon. Zelden hebben mosselen zo lekker gesmaakt als daar, in de buitenlucht aan de Nieuw-Zeelandse kust.

Slow start

(foto André Miedema)

Met de opening van de expositie van Het Blauwe Uur ben ik zondag mijn tocht door Noorderlicht 2010 begonnen. Natuurlijk wilde ik ook even zien hoe mijn eigen foto's hingen in het Natuurmuseum en dus ben ik daar die zelfde dag nog even naar binnen gewandeld. Ik ben tevreden. Even een tikje met de hamer tegen een spijker zo hier en daar en dan hangt alles recht...

Gisteren (maandag) opende collectief Lucix zijn expositie 'Veranderend landschap' in het atrium van de Leeuwarder Courant aan de Sixmastraat. Een groep fotografen uit Groningen en omgeving, die elkaar kennen door een eerdere groepstentoonstelling en die besloten vaker met elkaar te exposeren. Uiteraard is dat geen slecht idee, een collectief bereikt soms meer dan een individuele fotograaf. Bovendien heb je als groep de nodige massa te bieden en dat kan weer aandacht in grotere ruimtes opleveren.

Maar ik kreeg niet de indruk dat de leden van Lucix elkaar verder versterken. Ieder doet zijn eigen ding en soms is dat rond een thema, maar verder bespreken ze elkaars werk niet. Er is onderling dus weinig kritiek en naar het zich laat aanzien ook niet veel selectie om tot het sterkste eindresultaat te komen. Een collega opperde dat Noorderlicht misschien toch ballotage moet toepassen voor de satellieten. Tja, aan de andere kant is het ook wel aardig diversiteit te zien en daar je oordeel over te kunnen vormen. Er zitten wat aardige beelden tussen, maar echte uitschieters zaten er voor mij niet bij. Al vond ik het intrigerend me even te verdiepen in het werk van André Miedema, een urbex fotograaf die graag een kijkje neemt in verlaten (en vervallen) gebouwen.